Νο Macedonians in Skopje the capital of the WANNABE "Macedonia"

Από το 1892 μέχρι και το 1912 από την πρωτεύουσα της FYROM , τα Σκόπια, είχαν μεταναστεύσει για την Αμερική 206 κάτοικοι της πόλης. Μέχρι και το 1912 οι μετανάστες που έφταναν στην Αμερική είχαν Τουρκική υπηκοότητα ενώ η ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ τους καταγράφονταν με βάση τη ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ δήλωση στις Αμερικανικές αρχές υποδοχής. Μέχρι και το 1912 η εθνικότητα των κατοίκων της γεωγραφικής Μακεδονίας ήταν αποτέλεσμα ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ επιλογής και χωρίς την απειλή κανενός "μνηστήρα" της Μακεδονίας, καθώς τα κράτη της Βαλκανικής ΔΕΝ είχαν ακόμα σχηματισθεί. Ας δούμε όμως αναλυτικά ΤΙ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ δήλωσαν οι κάτοικοι της επίδοξης πρωτεύουσας της (wannabe) "Μακεδονίας" και ας προσπαθήσουμε να ΜΗΝ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ για άλλη μία φορά. To γιατί μερικοί άνθρωποι επέλεξαν να δηλώσουν "Μακεδόνες" είναι προφανές μελετώντας τα ονοματεπώνυμά τους και έχοντας υπόψη το σχετικό video .Στο τέλος του post υπάρχουν όλα τα ονόματα τα οποία φαίνονται όμοια αλλά ανήκουν σε διαφορετικές εθνότητες, φαινόμενο συχνό στα Βαλκάνια και βασική αφορμή για φαινόμενα αλυτρωτισμού
Για τις ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ των μεταναστών , κάνετε κλίκ επάνω σε κάθε εθνικότητα και στον μπεζ πίνακα που θα σας ανοίξει οι παράμετροι είναι ήδη επιλεγμένες οπότε...πατάτε το κουμπί SEARCH και περιμένετε να εμφανίσει τη λίστα.Για να μπείτε από τα links της λίστας στις καρτέλες του ELLIS Island απαιτείται registration στην ιστοσελίδα τους
Κάτοικοι της πόλης των Σκοπίων (Uskub)
Γιατί το άλλαξαν άραγε το όνομα της πόλης στο Ελληνικότερο "Skopje", όνομα που χρησιμοποίησαν μόνο 3 Σκοπιανοί μετανάστες;
ΣΥΝΟΛΟ ΑΦΙΧΘΕΝΤΩΝ : _206
"ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ" _________106 (~51%)
"ΣΕΡΒΟΙ" _____________32 (~15%)
"ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ" _________22 ( ~10%)
(1 Βουλγαρομακεδόνας + 1 με διπλή Εγγραφή)
"ΕΒΡΑΙΟΙ" ______________10_ (~5%)
"ΕΛΛΗΝΕΣ" ______________6 (~3%)
"ΣΛΟΒΕΝΟΙ"_______________4 (~2%)
"ΑΛΒΑΝΟΙ" ________________4 (~2%)
"ΔΙΑΦΟΡΟΙ" _______________5 (~2%)
"ΡΟΥΜΑΝΟΙ" ______________3 (~1%)
ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ_____ 14 (~7%)
Τα ποσοστά είναι στρογγυλοποιημένα.Κάποιοι μετανάστες δεν εμφανίζονται στις αυτόματες λίστες με βάση την εθνικότητα λόγω συντομογραφιών που δεν αναγνωρίζονται από το πρόγραμμα εύρεσης.Προσθέσαμε τα νούμερα με το χέρι με πιθανότητα λάθους μικρότερη του 0,5%.



Η επίδοξη πρωτεύουσα της "Μακεδονίας" ήταν κατ'εξοχήν μία ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ πόλη. Αυτός είναι ο λόγος της ολοφάνερης σχέσης των Σκοπιανών Μεταναστων στις ΗΠΑ με τη Βουλγαρία, αυτός είναι και ο λόγος που μέχρι και ο τ.Πρωθυπουργός των Σκοπίων Georgevski ... αποφάσισε ότι είναι Βούλγαρος και μετακόμισε στη Βουλγαρία. Τα παραπάνω αποτελέσματα αφορούν ΜΟΝΟ την πόλη Σκόπια και ίσως κάποια προάστια. Το ότι η πρωτεύουσα της FYROM δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με τη αρχαία αλλά και την γεωγραφική Μακεδονία αποδεικνύεται από το Γεωγραφικό λεξικό του Edm.Bohun και από την Γαλλική απογραφή των σχολείων της Μακεδονίας. Τα Σκόπια υπάγονταν στο Βιλαέτι του Κοσόβου

Στην συνέχεια ακολουθούν διάφορες απογραφές της Μακεδονίας από την ιστοσελίδα Porta Aurea
ΜΕΡΟΣ Α' ΜΕΡΟΣ Β' ΜΕΡΟΣ Γ' ΜΕΡΟΣ Δ' ΜΕΡΟΣ Ε' ΜΕΡΟΣ ΣΤ'
ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ
κα' Οι Τούρκοι, η πτώση του Βυζαντίου, η μεγάλη Ιδέα, και άλλα τινά.
κβ' Η επανάσταση του 1821 και ο βυζαντινισμός.
κγ' Η εθνολογική σύσταση της Μακεδονίας στις αρχές του 20ού αιώνα
κδ' (Αντισιωνιστικός τάχα) αντι-εβραϊσμός: η Ελληνικότητα των κάφρων
κε' Διάφορα, σκόρπια, σχόλια και δήγματα
κστ' Πηγές, βιβλιογραφία, σύνδεσμοι
Άποψή μου είναι ότι οι λόγοι που η Ρωμανία καταστράφηκε οριστικά στα 1453 πρέπει να αναζητηθούν στο διάστημα μεταξύ 11ου και αρχών του 14ου αιώνα, κι όχι στα 1453. Μετά το θάνατο του Βασιλείου Β' του Μακεδόνα, στα 1025 η Ρωμανία εκτείνονταν από την Νότια Ιταλία ώς την Αρμενία και την Βόρεια Συρία, και από το Δούναβη ώς την Κύπρο και την Κρήτη. Οι Βούλγαροι είχαν ηττηθεί, οι Δυτικοί δεν είταν ακόμα απειλητικοί, οι Άραβες παρήκμαζαν, και η Ρωμανία ήκμαζε. Η αίσθηση της παντοδυναμίας -διότι είταν το ισχυρότερο κράτος του ευρωμεσογειακού χώρου - η απουσία εχθρών, και η κούραση από τους εξαντλητικούς πολέμους ωδήγησαν τους Ρωμηούς να ασχοληθούν με άλλα πράγματα εκτός του πολέμου.
Στο διάστημα μεταξύ 1025-1068 οι αυτοκράτορες προέρχονταν όχι από την στρατιωτική αριστοκρατεία [στην οποία ανήκαν οι αυτοκράτορες Νικηφόρος Φωκάς, Ιωάννης Τσιμισκής και Βασίλειος Β' Μακεδών] η οποία γνώριζε τους κινδύνους και ήξερε να υπερασπίζεται την αυτοκρατορία, αλλά από γεωκτήμονες και αυλικούς οι οποίοι είταν ευχαριστημένοι με την κατάσταση της παντοδυναμίας, αλλά δεν έκαναν τίποτε για να συνεχιστεί αυτή, το αντίθετο μάλλον: ξόδευαν τα χρήματα του κράτους, αδιαφόρησαν για το στρατό και πλήρωναν μισθοφόρους με αποτέλεσμα να χαθεί η αμυντική ικανότητα και το ετοιμοπόλεμο. Το σπουδαιότερο όμως είταν πως επειδή οι αυτοκράτορες αυτοί δεν προέρχονταν από το στρατό, αδιαφόρησαν για την τάξη από την οποία στρατολογούνταν το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτών, τους ελεύθερους γεωκτήμονες με μικρή ιδιοκτησία. Σταμάτησαν να τους προστατεύουν από την αυθαιρεσία και την αρπακτικότητα των μεγαλογεωκτημόνων, των "Δυνατών" όπως λέγονταν τότε, σταμάτησαν να τους ενισχύουν, με αποτέλεσμα οι μικροκαλλιεργητές να πτωχεύσουν, να πουλήσουν την ιδιοκτησία τους και να γίνουν δουλοπάροικοι των Δυνατών. Φυσικό είταν να μην έχουν διάθεση ούτε και δυνατότητα να ασχοληθούν με την υπεράσπιση της μικρασιατικής χώρας τους, δηλαδή των δικών τους μικρών ιδιοκτησιών. Οι Δυνατοί πάλι αδιαφόρησαν για την χώρα, και οι αυτοκράτορες μίσθωναν ξένους. Η άμυνα παραμελήθηκε. Ας μη ξεχνάμε ότι και οι Ρωμηοί είχαν βαρεθεί από τους συνεχείς πολέμους.
Όταν λοιπόν άρχισαν οι πρώτες μάχες στα τέλη της δεκαετίας του 1030 με τους Σελτζούκους να κάνουν ληστρικές επιδρομές στην Αρμενία και στα σύνορα, άρχισε να γίνεται έκδηλη η αδυναμία. Ωστόσο ήταν ακόμη νωρίς και μπορούσαν να αντιστραφούν τα πράγματα. Οι Σελτζούκοι είχαν σταδιακά γίνει επικυρίαρχοι στο Χαλιφάτο της Βαγδάτης, αλλά δεν μπορούσαν να στεριώσουν εκεί, όντας νομαδικός λαός στρατιωτών. Απόσο νομίζω δεν είχαν σκοπό απαραίτητα την κατάκτηση της Μικρασίας. Είταν σε δίλλημα και ίσως κατέφευγαν προς την Αίγυπτο και την Παλαιστίνη με σκοπό την κατάκτησή τους. Έτσι η Ρωμανία θα γλίτωνε και θα ανασυντασσόταν - όπως ανασυντάχθηκε και κέρδισε χρόνο από την ενός αιώνος εξαντλητική πολεμική υπερπροσπάθεια των Αράβων τον 7ο αιώνα να καταλάβουν τη Βόρεια Αφρική, πράγμα που στέρησε από τους Άραβες την ορμή τους όταν στράφηκαν κατά της Ρωμανίας- και δεν θα κατέρρεε μέσα σε δέκα χρόνια (Μάχη του Ματζικέρτ 1071-1081) κατά τα οποία οι Σελτζούκοι κατέλαβαν όλη την Μικρασία κατασκηνώνοντας έξω από την Κωνσταντινούπολη. Μάλλον και οι ίδιοι οι Τούρκοι θα εξεπλάγησαν με την απουσία αντίστασης. Διότι όταν ο ηρωικός αυτοκράτορας Ρωμανός Δ' Διγενής ανέλαβε την εξουσία στα 1068 οι άρχουσες τάξεις είχαν διαφθαρεί αρκετά ώστε να τον προδώσουν κατά την κρισιμότερη μάχη της ιστορίας μας και να συλληφθεί από τον Αρπασλάν. Μετά την απελευθέρωσή του η αριστοκρατεία τον συνέλαβε, και τον τύφλωσε. Είναι εκπληκτική η διαφορά στη νοοτροπία των ανώτερων στρωμάτων της Ρωμανίας του 8ου αι. και του 11ου αι. Τον 8ο αι. η Μικρασία είχε καταληφθεί από τους Άραβες που έκαναν συνεχείς επιδρομές, αλλά η αριστοκρατεία δεν αδιαφόρησε, έλαβε σωστά μέτρα, οι Ίσαυροι αυτοκράτορες πήραν φιλοαγροτικά μέτρα που ενδυνάμωσαν τους μικροκαλλιεργητές, μια και είχαν πλήρη συναίσθηση ότι αυτοί οι άνθρωποι στελέχωναν το στρατό τους. Τον 11ο αιώνα δεν κούνησαν το δακτυλάκι τους. Οι Σελτζούκοι το εκμεταλλεύτηκαν αυτό πλήρως: όντας μάλιστα νεοφώτιστοι στο Ισλάμ κυριολεκτικά ερήμωσαν την Μικρασία. Έσφαζαν, κατέστρεφαν, ερήμωναν ολόκληρες περιοχές της, πράγμα που έκανε ακόμα πιο δύσκολη την απελευθέρωσή τους από τους Ρωμηούς. Οι μικρασιατικοί ρωμαίικοι πληθυσμοί όντας σε διπλή καταπίεση, από τη μιά των Δυνατών που τους απομυζούσαν, κι από την άλλη των Σελτζούκων που κατέστρεφαν τα πάντα στο διάστημα μετά την κατάληψη της Μικρασίας, είτε έπρεπε να φύγουν πρόσφυγες στην Κωνσταντινούπολη, είτε έπρεπε να συμβιβαστούν με τους μουσουλμάνους κατακτητές. Μοιραία άρχισαν και οι εξισλαμισμοί, καθότι είναι γεγονός πως ο πληθυσμός μιας χώρας αργά ή γρήγορα ακολουθούσε στα χρόνια αυτά την θρησκεία των κατακτητών του. Σταδιακά, λόγω των φορολογικών ελαφρύνσεων, της δυνατότητας εξομοίωσης με τους κατακτητές, αλλά φυσικά και της βίας, άρχισε να εξισλαμίζεται η Μικρασία.
Ο Αλέξιος Κομνηνός προσπάθησε να φέρει κάποια τάξη, βελτίωσε τα οικονομικά, αλλά παρόλες τις προσωρινές επιτυχίες και την απελευθέρωση της Δ. Μικρασίας, το μόνο που κατάφερε είταν να φέρει στα εδάφη μας τους Σταυροφόρους, και να τους ανοίξει την όρεξη. Δεν βασίστηκε στον λαό, αλλά στις πλάτες των Σταυροφόρων, δίχως αυτό να μειώνει την διπλωματική ικανότητά του ή την ευφυία του να σώσει το κράτος. Αυτός όμως ήταν ικανός, ενώ οι επόμενοι αυτοκράτορες όχι τόσο, με αποτέλεσμα την αδυναμία να αναλάβει με τις δικές του δυνάμεις το κράτος τον αγώνα. Έτσι, δεν εκμεταλλευτήκαμε την προσωρινή αδυναμία των Σελτζούκων, δεν οργανωθήκαμε και με τη Μάχη του Μυριοκέφαλου, 1176 χάσαμε κάθε ελπίδα για απελευθέρωση της Μικρασίας.

Ο τελευταίος σημαντικός λόγος που δεν καταφέραμε να αντισταθούμε στους Οθωμανούς, μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τους λατίνους το 1261 ήταν οι εμφύλιες διαμάχες. Αυτές εξάντλησαν τη Ρωμανία. Οι επίδοξοι αυτοκράτορες συμμαχούσαν ακόμη και με τους Τούρκους ώστε να καταλάβουν το θρόνο, και χανόταν σταδιακά η βορεια και δυτική Μικρασία, ενώ στα 1354 οι Τούρκοι πατούν την χερσόνησο της Καλλίπολης: ήταν ζήτημα πλέον χρόνου να γίνει η κυκλωτική κίνηση (πρώτα κατάληψη της νότιας Βαλκανικής, και μετά κατάληψη της Πόλης) και νομίζω εκεί κρίθηκαν όλα. Επιπλέον, ενώ κατά τα χρόνια της εξορίας -αυτοκρατορία της Νίκαιας 1204-1261, το κράτος άρχισε να ενδιαφέρεται για τους μικροκαλλιεργητές, και για τους ακρίτες, η πολιτική αυτή δε συνεχίστηκε μετά το 1261, καθότι οι Παλαιολόγοι ήταν αριστοκρατική οικογένεια και έκαναν ό,τι και οι αυτοκράτορες της περιόδου 1025-1068. Λίγα λόγια για τους Τούρκους τώρα.

Οι Τούρκοι δεν είναι ούτε Μογγόλοι, ούτε αδέρφια μας. Και τα δυο υποδηλώνουν μια επιθυμία περισσότερο παρά μια πραγματικότητα. Οι Τούρκοι δεν είναι απολίτιστοι: θα συνιστούσα σε κάποιον να ακούσει κλασική οθωμανική μουσική ή να δει τα παλάτια των Σουλτάνων, και να σκεφτεί πως η πολεμική αγριότητα δεν αποκλείει την έφεση για τέχνη όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Ούτε οι Τούρκοι είναι αδέλφια μας, εκτός κι αν τους ωνομάζαμε αδελφοκτόνους. Η κοινότητα εθίμων και αίματος δε σημαίνει κοινότητα εθνική. Δε καταλαβαίνω βασικά την συλλογιστική αυτή, ότι επειδή ένας λαός είναι εχθρικός προς εμάς θα πρέπει να απορρίψουμε οτιδήποτε καλό έχει. Ας είμαστε τίμιοι με τους εχθρούς μας.
Προσωπικά, δεν μπορώ να διαχωρίσω τις δύο αντιλήψεις μου και στάσεις μου προς τους Τούρκους. Το ότι είμαι λάτρης της τουρκικής μουσικής (όπως και της αραβικής ή της περσικής ή της ελληνικής βυζαντινής) δεν με κάνει περισσότερο ή λιγότερο φιλότουρκο ή μισότουρκο απόσο είμαι. Το ότι σπαράζει η καρδιά μου βλέποντας φίλμ από την πυργκαγιά της Σμύρνης ή τους Τούρκους στρατιώτες που καταλαμβάνουν την Κύπρο το 1974, δεν με κάνει να απορρίπτω την μουσική τους, ή τον πολιτισμό τους. Ίσως με κάνει πιο σκεπτικό για την αποψη πως ο πολιτισμός εξευγενίζει τα ήθη. Το ότι ζηλεύω τους Τούρκους που διατηρούν περισσότερο απ' ότι εμείς την βυζαντινή μουσική, και ότι τους χαίρομαι, δε με κάνει ριψάσπιδα.
Τους Τούρκους τους βλέπω ως ενα γείτονα κακό που πρέπει να ζήσω μαζί του, δίχως ούτε να χάνω την ελπίδα πως θα ηρεμήσει, αλλά ούτε να έχω την ψευδαίσθηση πως έχει ηρεμήσει. Δε μπορώ να τους δω ως τέρατα, παρόλο που έκαναν τερατώδη πράγματα. Δε μπορώ να τους δω ως αδέρφια παρόλο που βλέπω ότι συγγενεύουμε με αυτούς όσο με κανένα άλλο λαό.
Δε μαρέσει πάντως η νοοτροπία που δε μπορεί να ξεχωρίσει την νοοτροπία ενός λαού από τα άτομα που αποτελούν έναν λαό. Δε μπορώ να καταλάβω αυτούς που φέρνοντας παραδείγματα ατόμων που ανήκουν στο Τουρκικό έθνος, και τα οποία είναι πολύ καλοί άνθρωποι, γενικεύουν και λένε "δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε". Άλλο πράγμα οι άνθρωποι, κι άλλο η κυρίαρχη νοοτροπία ενός συνόλου ανθρώπων. Μπορεί στο τουρκικό έθνος να υπάρχουν καλοί και κακοί, φιλάνθρωποι και οχιές, αλήτες και φιλεύσπλαχνοι, τίμιοι και άτιμοι κοκ. Αυτό δε μου λέτε, τι σχέση έχει με τη συμπεριφορά του έθνους τους;
ΚΑΜΜΙΑ. Η νοοτροπία και η συμπεριφορά ενός έθνους καθορίζονται από την κυρίαρχη κουλτούρα και παιδεία που επικρατεί σε αυτό. Υπάρχουν ένα σωρό τάσεις μέσα σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά κάποια, επικρατεί κάποια κυριαρχεί. Στην περίπτωση των Τούρκων, αυτή ήταν η νοοτροπία της ορδής, του κατακτητή. Δεν εξηγείται αλλιώς η πορεία ενός λαού που από τις στέπες της Ασίας μέσα σε 700 χρόνια έφτασε στη Βιέννη και κυριάρχησε στην Μεσόγειο.
Δε μπορώ να κρίνω τις πράξεις των Τούρκων στον 14ο αι. με βάσει τα κριτήριά μου του 21ου αι. Δεν έχει νόημα, και δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ...η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ίσχυε από πάντα. Αν είναι κάτι που κρίνω είναι τα όσα έπραξαν στον 20 αιώνα, και με βάση αυτά κατακρίνω τη νοοτροπία τους. Μια νοοτροπία ρατσιστική και κτηνώδης. Το δυσάρεστο είναι πως δεν ακούστηκαν ποτέ (ή αν υπήρξαν, ήταν ελάχιστες) φωνές αντίδρασης ή αυτοκριτικής για τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών ή για την Κύπρο ή για τα Σεπτεμβριανά του '55. Σημείο πως η νοοτροπία αυτή ήταν κυρίαρχη. Δυστυχώς για όλους μας, σε αντίθεση με την χιτλερική Γερμανία που ηττήθηκε με αποτέλεσμα ο λαός της να κάνει την αυτοκριτική του για τον επεκτατισμό του στο α' ήμισυ του 20ού αιώνα, η νεοτουρκική και κεμαλική Τουρκία δεν ηττήθηκε, δεν κατέρρευσε το καθεστώς αυτό, με αποτέλεσμα να μην απομυθοποιηθεί ο παντουρκισμός από τον τουρκικό λαό.
Τώρα θα πούνε οι πονηροί, "τι θες δηλαδή, να κάνουμε πόλεμο ώστε να ηττηθεί η Τουρκία με όλα τα συνεπακόλουθα της ήττας για ένα στρατοκρατικό καθεστώς;"
ΌΧΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ, είναι η απάντησή μου. Θα ήθελα πάρα πολύ να λάβει απάντηση ΤΟΤΕ που διέπρατε τα εγκλήματά του το τουρκικό έθνος. Τώρα δεν έχει κανένα νόημα παιδευτικό, γιατί στους Τούρκους έχει παγιωθεί η συναίσθηση πως "καλά κάναμε τότε" π.χ. και έδιωξαν από τα εδάφη "τους" τους Έλληνες. Ενώ αν ερχόταν εκείνη τη στιγμή η τιμωρία, υποσυνείδητα θα γινόταν συνδυασμός εγκληματικών πράξεων και τιμωρίας και θα σωφρονιζόταν ο λαός και η κυρίαρχη κουλτούρα ίσως γινόταν καλλίτερη. Τώρα τί νόημα έχει να θέλω να κάνω πόλεμο για να συντριβούν οι Τούρκοι; Κανένα.
Εκτός κι αν αυτοί προκαλέσουν ξανά. Εκτός κι αν μας επιτεθούν. Ναι, τότε θα ήθελα να τους συντρίψω. Αλλά τότε μόνο. Αλλά με "τότε μόνο" δεν ζει κανείς. Δεν έχω καμμιά διάθεση να κανονίζω την πορεία μου με σκοπό "να δώσω ένα μάθημα στον κακό". Λαμβάνω απλώς τα μέτρα μου. Τίποτα παραπάνω ή παρακάτω.
Πράγματι, μού φαίνεται νοσηρή μια κατάσταση όπου πρέπει να έχω τεντωμένα τα νεύρα μου και να είμαι φιλοπόλεμος και να ανεμίζω το γιαταγάνι μου.

Όλα αυτά δε σημαίνουν καθόλου α') πως είμαι οπαδός της "τσιφτετελοφιλίας" και β') πως πιστεύω ότι εμείς είμαστε οι άγγελοι και αυτοί οι διάβολοι, ότι όλα είναι άσπρο μαύρο, δυνάμεις του καλού κατα των δυνάμεων του σκότους. Αυτή η τσιφτετελοφιλία είναι ψεύτικη, γιατί δεν φέρνει την κάθαρση ούτε τη συγγνώμη, άρα ούτε και την πραγματική λήθη των άσχημων πραγμάτων. Δε καταλαβαίνω δηλαδή γιατί επαινούμε ένα αδίστακτο κράτος με τέτοιου είδους φιλίες δίνοντας άφεση αμαρτιών σε κάποιους που δεν ζήτησαν καν συγγνώμη.
Και επιτέλους, κάποτε πρέπει να αλληλοκοιταχτούμε Τούρκοι και Ρωμηοί και μετά να δούμε τα κιτάπια μας: Πόσους σκοτώσαμε εμείς και πόσους αυτοί. Τι διέπραξαν αυτοί εισβάλλοντας στην Μικρασία τον 11ο αιώνα και τι κακό διαπράξαμε εμείς εναντίον των Τούρκων της Πελοποννήσου στα 1821. Τι πιθανά εγκλήματα διέπραξε ο ελληνικός στρατός κατά την παραμονή του στη Μικρασία, και τι γενοκτονίες διέπραξε το Τουρκικό κράτος κατά το διάστημα 1914-1923. Τι και πόσα εγκλήματα έκανε η ΕΟΚΑ Β΄ και πόσα διέπραξε ο τουρκικός στρατός και η εισβολή του 1974. Τι διέπραξε το τουρκικό κράτος εις βάρος των Ελλήνων της Πόλης και Ίμβρου και τι το ελληνικό κράτος κατά των Μουσουλμάνων και Τούρκων της Θράκης. Και να τα απαριθμήσουμε ένα προς ένα, κι αφού ψάχουμε και ερευνήσουμε ένα προς ένα, δίχως άρνηση και δίχως να εξισώνουμε τίποτα. Νομίζω πως παρόλο που και οι δυο πλευρές έχουν να επιδείξουν πλούσιο υλικό, η ζυγαριά γέρνει εις βάρος της τουρκικής. Αυτή διέπραξε πολύ περισσότερα εγκλήματα και πολύ πιο ειδεχθή απ' ότι η ελληνική πλευρά. Διότι πέρα από την σφαγή όλων των Τούρκων της Πελοποννήσου και την σφαγή κάποιων Τουρκοκύπριων, η Ρωμαίικη πλευρά βρισκόταν διαρκώς σε θέση άμυνας. Η εξίσωση και εξομοίωση θύτη και θύματος είναι πιο άδικη κι από την ίδια την σφαγή. Και είναι γεγονός πως εφόσον εισβολείς είταν οι Τούρκοι και όχι οι Ρωμηοί, ο αγώνας του θύματος δε μπορεί να αποκαλείται έγκλημα -εκτός από την περίπτωση που σφάζονται άμαχοι - διότι το θύμα προσπαθεί να απελευθερωθεί. Είτε αυτός ο αγώνας διεξάγεται στον Μωριά είτε στην Σμύρνη και την Ιωνία και τον Πόντο.
Όπως και να το κάνουμε, στην Ελλάδα οι ακραίοι δεν κυβερνούν: είναι μια ασήμαντη μειοψηφία του 1-2%. Στην Τουρκία όμως είτε σοσιαλιστές είναι (π.χ. Ετσεβίτ που εισέβαλε στην Κύπρο) είτε δεξιοί, οι θέσεις τους είναι πάντα ακραίες και επιθετικές. Δε γίνεται να εξομοιώνουμε τις περιπτώσεις αυτές.
Όσο και αν υπήρξαν ακραίοι Έλληνες και σφαγιάστηκαν οι 40 χιλιάδες Τούρκοι της Πελοποννήσου, περιστάτικα σαν αυτό
"..Εκεί βλέπω μια κοπέλα που καθόταν σε ένα σωρό πέτρες. Της φώναξα, ήθελα ένα άνθρωπο να με βοηθήσει, να του μιλήσω. Αυτή η κοπέλα, τίποτα. Εστεκε ακούνητη. Εγω δεν την πρόσεξα. Μόνο ακόμα της μιλούσα. Την έβλεπα που γούρλωνε ταμάτια της, μα δεν πήγε πουθενά το μυαλό μου. Την προσέχω: και τί να δω! Της είχαν χώσει ένα ξύλο από πίσω και έβγαινε από το στόμα της. Τότες ήτανε που έτρεχα ακόμα πιο πολύ.."
στη Σμύρνη το '22 (μαρτυρία Θεοδώρας Κοντού) δεν τα έπραξαν ποτέ Έλληνες.

Αυτά δεν τα λέω επειδή πιστεύω στην αντεκδίκηση ούτε γιατί θέλω να ταπεινώσω τους Τούρκους. Αλλά το δίκαιο πρέπει να λέγεται. Δεν γίνεται να υπάρχει ιστορική δικαίωση των εκατομμυρίων σφαγμένων, αλλά ας υπάρξει τουλάχιστον ηθική δικαίωση.

Και λίγα λόγια για τη Μεγάλη Ιδέα. Η Μεγάλη Ιδέα προϋποθέτει ένα λαό που να είναι στο κλίμα της ελληνικότητας. Αυτά υπήρχαν ώς το 1922, ώς τα μισά του 20ού αιώνα. Τώρα δεν υπάρχουν, γιατί τώρα είμαστε μικροαστοί ψευτογιάππηδες. Τέλος πάντων, είμαστε κάτι άλλο. Μαζί με την ήττα της Μεγάλης Ιδέας χάθηκε και το υπόβαθρο, απορρίφθηκε, που την υποκινούσε, δηλαδή ο πολιτισμός. Σήμερα δεν υπάρχει τέτοιος πολιτισμός, και μη μου πει κανείς ότι κλαίω κι ότι αυτά είναι σαχλές κλάψες, γιατί σήμερα είμαστε ελληνόφωνοι Αμερικάνοι, ή Γαλλίζουμε. Εκτός κι αν ελληνικότητα θεωρείτε εσείς το σουβλάκι και τον "ήλιο του Αιγαίου" και άλλα τέτοια σουρεαλιστικά. Ή την Ακρόπολη και την ουμανιστική Αθήνα του 5ου π.Χ. αι. Λοιπόν μόνο αυτά υπάρχουν γιατί τα άλλα λησμονήθηκαν, περιφρονήθηκαν, καταστράφηκαν, και έπεσαν σε αχρηστία γιατί δήθεν δεν μπορούσαν να εξελιχθούν. Πάντως δεν υπάρχουν πλέον παρά μόνο στα μουσεία. Λοιπόν η Μεγάλη Ιδέα είναι για το μουσείο. Αν νομίζει κανείς πως δίχως θεωρητικό υπόβαθρο ε΄χει νόημα η ...διεκδίκηση της Κωνσταντινούπολης, μάλλον είναι άρρωστος. Αν νομίζει επίσης πως θα ξαναέρθει η ευκαιρία των ετών 1918-1922, με την Τουρκία ηττημένη και εμάς νικητές και συμμάχους των νικητών, γελιέται. Η Κωνσταντινούπολη έχει 10 εκατομμύρια κατοίκους, όσους και η Ελλάδα. Φαντάζεται κανείς πόσο άχρηστα είναι τα επιπλέον εδάφη για ένα κράτος που συρρικνώνεται πληθυσμιακά. Φαντάζεται επίσης κανείς πως αν η Ελλάδα των 6 εκατομμυρίων δε μπόρεσε να νικήσει την Τουρκία των 7 εκατομμυρίων, δεν πρόκεται να νικήσει τώρα που η σχέση πληθυσμών είναι 10 προς 60. Εκτός βέβαια κι αν πιστεύετε στις προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού. Εντάξει, αλλά μην μπερδεύετε τα θαύματα με την εξωτερική πολιτική και τους συσχετισμούς ισχύος και τους πολιτικούς στόχους μας που πρέπει να είναι εξορθολογισμένοι.
Η Κωνσταντινούπολη μπορεί να μείνει στα όνειρά μας ως Βασιλεύουσα. Ως κάτι μυθικό και αυτοκρατορικό. Μπορεί νοσταλγικά κάποιοι να θυμούνται τα μεγαλεία της. Αλλά νομίζω δεν γίνεται τίποτα άλλο, και αυτό ο περισσότερος κόσμος το κατάλαβε. Γι' αυτό και εγκατέλειψε οτιδήποτε βυζαντινό. Στη λήθη και τη σκόνη. Γι' αυτό και η Κωνσταντινούπολη είναι ένα μυθικό μέρος που καλλίτερα δεν το σκέφτονται γιατί αποτελεί "οικεία κακά". Και σε κανέναν δεν αρέσει να σκέφτεται τις συμφορές του.

ΜΕ αυτά δεν είμαι κατά της μικρασιατικής εκστρατείας. Η εκστρατεία για απελευθέρωση της Σμύρνης και της Πόλης έπρεπε να γίνει για δύο λόγους: α') Η Τουρκία είχε χάσει στον Α' Π.Π. και ήταν ευκαιρία να πάρουμε πίσω τα εδάφη μας, διότι ήταν εδάφη μας και με το όραμα του "να πάρουμε την Πόλη" επαναστάτησαν το 1821 (κι οποιος το αρνείται αυτό δε ξέρει τι λέει) β')Για να προστατεύσουμε τους ρωμαίικους πληθυσμούς που σφαγίαζονταν από τα 1914 δίχως αιτία. Ίσως η εκστρατεία στην Άγκυρα ήταν απροετοίμαστη και παρακινδυνευμένη, ωστόσο δεν ισχύει κανένα από αυτα τα κουτοπόνηρα επιχειρήματα του στυλ "και τι γυρεύαμε εμείς στην Άγκυρα και το Αφιόν Καραχισάρ;". Γυρεύαμε την εξόντωση του κεμαλισμού και τη σωτηρία της μικρασιατικής ρωμηοσύνης. Αν από λάθη ή από ατυχίες χάσαμε, αυτό καθόλου δεν μειώνει την αξία του αγώνα μας τότε. Είναι αφελές να πιστεύει κανείς πως οι Τούρκοι θα άφηναν τον Ελληνισμό να συνεχίσει να ζει ειρηνικά στην Μ. Ασία. Οι Τούρκοι ήταν αποφασισμένοι να τον διώξουν με το καλό ή με το ζόρι. Είχε τελειώσει ο καιρός της πολυεθνικής οθωμανικής αυτοκρατορίας. Απόδειξη γι' αυτό είναι η εξαφάνιση της Κωνσταντινοπολίτικης ελληνικής μειονότητας εν καιρώ ειρήνης. Δεν υπήρχε λοιπόν άλλη επιλογή για εμάς.
Λάθος είναι η άποψη ορισμένων κουτοπόνηρων αρχαιολατρών και ακροδεξιών (περιοδικό Δαυλός) που υβρίζουν τον Βενιζέλο και εξυμνούν τον Μεταξά που ήταν κατά της Μικρασιατικής Εκστρατείας, πως έπρεπε να περιμένει κι άλλο η Ελλάδα, "να γίνει σοβαρό κράτος και έθνος" πρώτα, και ύστερα να ξεκινήσει επεκτατική προσπάθεια. Τέτοιες ευκαιρίες όπως αυτή του 1918, με ηττημένη την Τουρκία, και την Ελλάδα στο πλευρό των νικητών, έρχονται μια φορά στα χίλια χρόνια, οπότε θα ήταν λάθος να περιμένουμε. Ασε που αυτοί οι συγκεκριμένοι ακροδεξιοί αρχαιολάτρες όταν εννούσαν "σοβαρό έθνος" εννοούν να αποβυζαντινοποιηθεί πλήρως η Ελλάδα, να γίνει μια κορακίστικη αρχαιόπληκτη σαλάτα, ώστε να καταλάβουν για εθνικιστικούς και οικονομικούς λόγους (ως εκδυτικισμένοι αρχαιολάτρες που είναι) ...τις αρχαίες αποικίες.
Τώρα, για τον αναγνώστη που είναι φιλοπόλεμος και νομίζει ότι με ένα πόλεμο λίγων ημερών θα προελάσουμε στην ανατολική Θράκη, νομίζω πως πρέπει να ξυπνήσει κάποτε. Αν νομίζει κανείς πως τόσο εύκολα δύναται ο ελληνικός στρατός να περάσει τον Εβρο (ή ο τουρκικός τον Εβρο) γελιέται γιατί η περιοχή είναι στενότατη, καλά οχυρωμένη εκατέρωθεν, άρα απόρθητη και απ τις δυο μεριές. Αυτό που θα γίνει θα είναι η πιθανώς γρήγορη και εύκολη κατάληψη από τους Τούρκους δυο-τριών μεγάλων νησιών του ανατολικού Αιγαίου, και η κατάληψη ακόμα ενός κομματιού της Κύπρου (γιατί ουσιαστικά δεν μπορεί να κάνει τίποτα η Ελλάδα αν δεν υπάρχει εκεί στρατός και άρματα μάχης ελληνικά. ΕΚΤΟΣ κι αν οι Κύπριοι επιδείξουν τρομακτική αντίσταση) και θα συρθούμε με την ουρά στα σκέλια. Να αποβιβασθούμε στην Καλλίπολη ή την απέναντι μικρασιατική χερσόνησο, ή την χερσόνησο του Τσεσμέ θα είναι σα να πάμε να αυτοκτονήσουμε, στοιβαγμένοι σε ένα μικρότατο μέρος, υπό τα πυρά της αεροπορίας.
Οπότε, αν περιμένουμε να κερδίσουμε ένα ελληνοτουρκικό πόλεμο, απομένει μόνο η ανατολική Θράκη, το μέτωπο της οποίας αναγκαστικά πρέπει να σπάσουμε, ώστε να ισοφαρίσουμε τις εδαφικές απώλειες που θα έχουμε στα νησιά και ενδεχομένως στην Κύπρο. Όμως αυτά απαιτούν διάθεση για θυσίες ώστε έχοντας ισχυρή άμυνα και δυνατότητα για ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ, να μην πιάνουν τόπο οι απειλές, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα να συρόμαστε σε διαιτησίες, σε "διάλογο", δηλαδή "ελάτε να μοιράσουμε τα νησιά σας". Όμως αυτά είναι δύσκολα για όποιον πρέπει να επαιτεί και την τελευταία βίδα, και το τελευταίο ανταλλακτικό από τους συμμάχους του. Με άλλα λόγια, αυτός ο "τζάμπα-μάγκες" εθνικισμός/λαϊκισμός είναι α-νόητος. Για να σε σέβονται οι σύμμαχοί σου και να μην σε απειλούν φραστικά οι ισχυρότεροι γείτονές σου (σέρνοντάς σε έτσι σε "διάλογο") πρέπει να έχεις αυτοσεβασμό πρώτα εσύ. Και αυτοσεβασμός σημαίνει, πως δεν φοροδιαφεύγω, πως δεν χτίζω αυθαίρετο και ένα σωρό γνωστά άλλα.
Τι απομένει λοιπόν, θα μού πεις αναγνώστη. Θα κάτσουμε να κλαίμε τη μοίρα μας περιμένοντας να επιτεθεί κάποτε η Τουρκία; Όχι. Θα προετοιμαστούμε όσο καλλίτερα μπορούμε, διαλέγοντας, αν το φέρει η μοίρα να αντικρύσουμε το θάνατο παρά να δειλιάσουμε. Δεν έχει και τόση σημασία το αποτέλεσμα σε μια τέτοια κοσμο-θεωρία.
Για το άν πιστεύω πως μπορούμε να γίνουμε φίλοι με τους Τούρκους: υπό τις παρούσες συνθήκες δεν γίνεται. Ίσως χαιρόμαστε που μοιραζόμαστε μερικά πολιτισμικά αγαθά, αλλά φιλία μεταξύ των κρατών μας δε μπορεί να γίνει. Χρειάζεται πρώτα το επίπεδο της Τουρκικής δημοκρατίας να φτάσει το δικό μας, για να γίνει κάποια αυτοκριτική εκ μέρους των Τούρκων, όπως στη χώρα μας υπάρχει αρκετή ελευθερία για αυτοκριτική. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε εχθροί, αλλά αν δεν φτάσουν σε ένα επίπεδο ελευθερίας εντός του κράτους τους, δεν γίνεται -όχι από τη μεριά μας, αλλά από τη μεριά τους- να είμαστε φίλοι. Τουλάχιστον λοιπόν, ας επικοινωνούμε σε επίπεδο πολιτισμικό, δίχως να συγχέουμε πολιτική και πολιτισμό.
Τι εννοώ; Εννοώ, πως ένας "καλός" Τούρκος, που προτιμά τη συντροφιά Ελλήνων κι όχι Βόρειων Ευρωπαίων, και συμμετέχει σε μπουζουκοκατανύξεις και φιλικά γλέντια, και νοιώθει ευχάριστα μόνο με τους έλληνες, "που έχουμε τόσα κοινά φαγητά, ποτά, μουσική, γούστα", αυτός ο Τούρκος, όταν συζητήσεις μαζί του για τα σοβαρά προβλήματα, έχει τις ίδιες απόψεις με τους υπόλοιπους, "εθνικιστές" Τούρκους: ποτέ δεν θα αποκαλούσε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο "εισβολή", ποτέ δεν θα μιλούσε για "γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων" το 1922 (αντίθετα, θα αποκαλούσε "εισβολή" την μικρασιατική εκστρατεία). Με άλλα λόγια, οι "καλοί, διαλλακτικοί" Τούρκοι έχουν τις ίδιες ακριβώς απόψεις με τους "κακούς, εθνικιστές" συμπατριώτες τους, όταν πρόκειται για σοβαρά εθνικά ζητήματα. Δηλαδή, οι "φιλίες της ταβέρνας" και του μπουζουκιού δεν αλλάζουν στο παραμικρό τις απόψεις ενός καλού κατά τα άλλα Τούρκου.
Προβάλλεται ως τρόπος επίλυσης των διαφορών μας με τους Τούρκους ο εξευρωπαϊσμός της Τουρκίας και η είσοδός της στο απώτερο μέλλον στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η άποψη αυτή είναι μη πραγματοποιήσιμη. Αν αρχίσει να εκδημοκρατίζεται η Τουρκία, θα αρχίσουν οι Κούρδοι να ζητούν μειονοτικά δικαιώματα, σχολεία, ελευθερία, αυτοδιοίκηση, θα αρχίσουν να τα ζητούν και οι Άραβες, οι Αλεβίτες κλπ. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να το επιτρέψει κανείς Τούρκος, γιατί απλούστατα σημαίνει πως η ανατολική Τουρκία θα αποκοπεί από την εξουσία της Άγκυρας. Δεύτερον, εξευρωπαϊσμός και εκδυτικισμός δε σημαίνουν απαραίτητα φιλειρηνισμό. Μπορεί κάλλιστα η Τουρκία να έχει δυτικές δομές αλλά να παραμένει επιθετική στην Κύπρο, τη Θράκη και το Αιγαίο. Απλούστατα αν η Τουρκία γινόταν π.χ. ισλαμικό κράτος θα έπαυε να είναι υπό τον έλεγχο των δυτικών δυνάμεων. Εμάς αυτό δεν μας αφορά, ούτε και επηρεάζει την επιθετικότητα του τουρκικού κράτους. Το αν θα δηλώνει υποκριτικά ότι σέβεται το διεθνές και το δυτικό δίκαιο, ενώ στην πράξη δεν το εφαρμόζει ούτε πιεζόμενη, είναι σημείο πως δεν υπάρχει καμμιά προοπτική να γίνει ευρωπαϊκό κράτος η Τουρκία. Ας μη γελιούνται μερικοί, οι λόγοι είναι πολιτισμικοί, και η Τουρκία δεν ανήκε ποτέ στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, ο οποίος έχει ως βάσεις την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη, και το Χριστιανισμό: και τα τρια αυτά πολιτισμικά στοιχεία οι Τούρκοι τα πολέμησαν πάντοτε. Δε μελέτησαν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία όπως υποτυπωδώς έκαναν οι Άραβες μουσουλμάνοι, ενώ πολέμησαν την Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και το χριστιανισμό. Μόνο ως αστείο ακούγεται η προοπτική αυτή εξευρωπαϊσμού της Τουρκίας: οι μόνοι που την επιδιώκουν συνεπέστατα κι ώς τα άκρα είναι οι ΗΠΑ: για λόγους γεωστρατηγικούς, αλλά και γιατί δεν θα δεχτούν αυτοί 60 και μεθαύριο 100 εκατομμύρια Τούρκους στο έδαφός τους. Οι λοιποί, οι δυτικοί Ευρωπαίοι μόνο χαλαρά συνδεδεμένη με την Ευρώπη Τουρκία αποδέχονται. Εμείς λοιπόν, δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες ούτε ότι θα μπεί ποτέ η Τουρκία στην Ε.Ε. ούτε ότι θα εκδυτικιστεί σε τέτοιο σημείο ώστε να αποκτήσει συμπεριφορά Ελβετίας ή Δανίας. Οπότε, ακολουθώντας διπλωματική τακτική, θα πρέπει να λέμε στα φανερά ότι υποστηρίζουμε την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. και έτσι να αναγκάζουμε την Τουρκία να τηρεί διάφορες "δυτικές" και "δημοκρατικές" αντιλήψεις, ξέροντας πως δεν θα μπεί ποτέ στην Ε.Ε., αδυνατώντας να τις τηρεί (όχι εξαιτίας μας: εμείς δεν έχουμε και μεγάλο λόγο και δε μπορούμε να επηρεάσουμε τις εξελίξεις σε τόσο μεγάλο βαθμό: αλλά εξαιτίας των δυτικοευρωπαίων που δεν θελουν να γεμίσει Τούρκους η Δυτική Ευρώπη τους) από την άλλη θα συνεχίσουμε πέρα από τα γλυκόλογα να είμαστε προετοιμασμένοι για το χειρότερο. Οπότε και θα αναγκαστεί η Τουρκία να γίνει λιγότερο επιθετική σεβόμενη έστω και λίγο τους νόμους, και εμείς θα είμαστε προετοιμασμένοι στρατιωτικά, και δεν πρόκεται να μπει στην Ε.Ε.
Προκειμένου να μην με θεωρήσουν ορισμένοι ρατσιστή επειδή αποκλείω τους Τούρκους από την Ευρώπη και την κουλτούρα της (καθολική, προτεσταντική, ορθόδοξη, κοσμική), τους απαντώ ότι άλλο πράγμα είναι η ενσωμάτωση και ο εξευρωπαϊσμός μεμονωμένων ατόμων ή μικρών μουσουλμανικών ομάδων που ζουν στην Ευρώπη π.χ. των Τούρκων της Γερμανίας ή των Αράβων της Αγγλιας, πράγμα που είναι εφικτό και γίνεται (όπως κι ένας Έλληνας εξαγγλίζεται ή εκγαλλίζεται άμα μείνει μόνιμα στην Αγγλία ή Γαλλία, ή όπως εξαμερικανίζονται τελικά οι ελληνικές κοινότητες της Αμερικής διότι χάνονται μέσα στον ξένο κόσμο και τις ξένες παραδόσεις των κοινωνιών αυτών), κι άλλο πράγμα είναι ο εξευρωπαϊσμός ενός ολοκλήρου έθνους με το δικό του μη ευρωπαϊκό πολιτισμό, ιστορία, τέχνη κλπ, πράγμα που είναι αδύνατον.
Βέβαια, και οι "ευρωπαϊστές" παραδέχονται μαζί με τους "πατριώτες" ότι η Τουρκία είναι "βάρβαρη χώρα" που διέπεται από "ασιατικό δεσποτισμό" κλπ. Η διαφορά είναι ότι οι "ευρωπαϊστές" υποστηρίζουν πως τα χαρακτηριστικά αυτά της Τουρκίας μπορούν να αλλάξουν προς το καλλίτερο, ενώ οι "πατριώτες" πως αυτά είναι εγγενή χαρακτηριστικά της Τουρκίας. Το ζήτημα είναι ότι αφού όντως (για μένα) μπορούν να αλλάξουν, ποιο είναι το χρονικό βάθος εντός του οποίου θα γίνει η αλλαγή και η μεταμορφωση της Τουρκίας σε ειρηνικό κράτος. Γιατί αν αυτή η μεταμόρφωση θα γίνει εντός ενός ή δύο αιώνων τότε είναι φανερό πως δε μας αφορά άμεσα το ενδεχόμενο αυτό.
Και τέλος πάντων, η ιστορική εμπειρία έχει δείξει πως οι μειονότητες στην Τουρκία περνούσαν πολύ καλλίτερα υπό ισλαμικό καθεστώς παρά υπό κεμαλικό κοσμικό (δυτικό). Οι μεγάλες σφαγές και γενοκτονίες του 20ού αιώνα που οι Τούρκοι διέπραξαν, διεπράχθησαν όχι από τους παλαιότουρκους ισλαμιστές, αλλά από τους δυτικιστές κεμαλικούς. Όσο καιρό η Τουρκία ήταν μια χώρα ανατολίτικη, υπήρχαν οι Ελληνες και οι Αρμένιοι και οι άλλοι χριστιανοί. Όταν οι Νεότουρκοι ανέλαβαν την εξουσία (1908) έθεσαν βασικό τους στόχο τον εκτουρκισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας (βλέπε Μέρος Ε'), και τον πραγματοποίησαν ώς το 1923 διώχνοντας ή σφάζοντας Αρμένιους και Ρωμηούς. Οι ισλαμιστές ΕΣΦΑΖΑΝ ΕΠΙΣΗΣ, αλλα όχι σε τέτοια κλίμακα όπως οι κεμαλικοί, και ΔΕΝ ΕΘΕΣΑΝ ΠΟΤΕ τέτοιο στόχο. Δηλαδή, μπορεί να σφάζονταν κάποτε οι Έλληνες, αλλά ποτέ δεν είπαν οι του σουλτανικού καθεστώτος, όπως είπαν οι κεμαλικοί το 1923, ότι η παρουσία των Ρωμηών στην Τουρκία είναι ανεπιθύμητη για την τουρκική κυβέρνηση. Ας μην είναι τόσο αφελείς οι έλληνες φιλελεύθεροι/ ευρωπαϊστές/ διεθνιστές: οι "εξευρωπαϊσμένοι" Τούρκοι είναι χειρότεροι από τους αγαθούς ανατολίτες μουσουλμάνους. Στους εξευρωπαϊσμένους Τούρκους οφείλεται η γενοκτονία των Ρωμηών (1915-1922), οι διωγμοί κατά των Κωνσταντινουπολιτών (1955) και των Ιμβρίων. Όχι στην ισλαμική Τουρκία. Οι δυτικιστές Τούρκοι απαίτησαν να εκδιωχθούν στην Ελλάδα οι Έλληνες Μικρασιάτες επειδή η Ελλάδα έχασε στον πόλεμο του 1922, ενώ οι ισλαμιστές Τούρκοι διόλου δεν τους πέρασε από τον νου, έπειτα από την ήττα της Ελλάδας το 1897, να σφάξουν ή να διώξουν τους Έλληνες της Μικρασίας. Οι δυτικιστές Τούρκοι έφεραν τον εθνικισμό στην Τουρκία και εκτούρκισαν τα πάντα, εξαφανίζοντας ελληνική παρουσία (έστω και υπό άσχημες συνθήκες) 27 αιώνων. Ό,τι δεν έκαναν οι ισλαμιστές Τούρκοι επί 8 αιώνες (12ος-19ος αι.), δηλαδή την εξαφάνιση του μικρασιατικού ελληνισμού, το έκαναν οι "δυτικιστές", οι "εξελιγμένοι", οι "ευρωπαϊστές" Τούρκοι μέσα σε 40 χρόνια (1914-1955). Να τους χαίρονται τους φίλους τους τους μοντέρνους φιλοδυτικούς Τούρκους οι Ελληνες ευρωπαϊστές. Εμείς δεν τους χαιρόμαστε, κι ευχόμαστε να 'ναι λίγα τα χρόνια της κοσμικής, δυτικής "Τουρκικής Δημοκρατίας", όχι απλώς σε επίπεδο κομμάτων, αλλά σε επίπεδο κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 ΚΙ Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ
Πιστεύω πως ο βυζαντινισμός ήταν το κύριο κίνητρο και ταυτόχρονα ο απώτερος σκοπός των αγωνιστών του 1821. Ο Μακρυγιάννης, τον Μάρτιο του 1821 λίγες μέρες πριν ξεσπάσει η επανάσταση, συνομιλεί με έναν Πατρινό έμπορο, μέλος της Φιλικής Εταιρίας, ο οποίος τον ρωτά "Θα αργήσει αυτό το Ρωμαίικο να έρθει;". Ο Κολοκοτρώνης έλεγε πως αν κρατούσε η ομόνοια των πρώτων χρόνων θα κυριευόταν η Θεσσαλία και η Μακεδονία, και ίσως και η Κωνσταντινούπολη, αποκαλώντας τους Κλέφτες φρουρά του "βασιλιά μας" Κωνσταντίνου ΙΑ'. Οι ορισμοί τού "Έλληνα" και της "Ελλάδος" από τις εθνοσυνελεύσεις ήταν βυζαντινοί, και περιελάμβαναν όλους τους ορθόδοξους πληθυσμούς των Βαλκανίων ανεξαρτήτως γλώσσας. Οι Ανατολικοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες αποκαλούνταν από τις εθνοσυνελεύσεις των Ελλήνων "οι ευσεβείς ημών αυτοκράτορες της Κωνσταντινουπόλεως". Ο πρώτος μας Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας έγραφε στους ξένους: "Το Ελληνικόν Έθνος σύγκειται εκ των ανθρώπων οίτινες από αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως δεν έπαυσαν ομολογούντες την Ορθόδοξον Πίστιν και την γλώσσαν των πατέρων αυτών λαλούντες.....". Στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ επανάσταση του 1843 η σημαία των επαναστατών έμοιαζε εκπληκτικά με την Ρωμαϊκή σημαία των Παλαιολόγων: κόκκινο πλάισιο και χρυσός σταυρός στο κέντρο. Δείγμα πως ο βυζαντινισμός για τους Ρωμηούς του 19ου αι. δεν ήταν κάτι το αντιδημοκρατικό, ούτε ερχόταν σε αντίφαση με τα δημοκρατικά ιδεώδη τους. Νομίζω όλα αυτά κάνουν σαφές πως οι αγωνιστές του '21 δεν επιθυμούσαν ένα έθνος-κράτος με σύνορα μικρότερα ή μεγαλύτερα από τα σημερινά ελληνικά όρια. Επιθυμούσαν την αναγέννηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, υπό κάποια διαφορετική δομή. Στο σημείο αυτό θέλω να διευκρινήσω κάτι σημαντικό για την έννοια του βυζαντινισμού.
Βυζαντινισμός δε σημαίνει απαραίτητα ταύτιση και εξομοίωση των δομών ενός κράτους με τις δομές και την ιδεολογία του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους. Σημαίνει επιδίωξη συνέχειας του πολιτισμού και ώς ένα όριο της πολιτικής νοοτροπίας του. Συνεπώς, η άποψη πως βυζαντινισμός σημαίνει απαραίτητα την ύπαρξη ενός αυτοκράτορα απόλυτου μονάρχη είναι εσφαλμένη. Κάθε πολίτευμα είναι χρήσιμο για συγκεκριμένη περίοδο της ιστορίας. Στο καινούργιο "βυζαντινό" κράτος που θα δημιουργούνταν το 1821 η μοναρχία δεν θα είχε θέση, διότι οι καιροί είχαν αλλάξει. Οι Ρωμηοί εξάλλου κατά την τουρκοκρατία είχαν αναπτύξει το σύστημα της αυτοδιοίκησης των κοινοτήτων τους, δηλαδή την άμεση δημοκρατία. Το αν στην κορυφή θα υπήρχε μονάρχης ή πρωθυπουργός, ελάχιστη διαφορά είχε για το αν θα ήταν αυτό βυζαντινισμός. Διότι το κύριο χαρακτηριστικό του βυζαντινισμού ήταν η πολιτική ένωση όλων των (βαλκάνιων, γιατί στην Μ.Ασία ήταν τον 19ο αι. πλέον μειονότητα) ορθόδοξων λαών που είχαν πολιτισμική καταγωγή την Κωνσταντινούπολη, κι όχι απαραίτητα το πολιτειακό σύστημα. Για παράδειγμα, οι Γάλλοι παρέμειναν Γάλλοι και μετά το 1789 ή το 1870, οι Ρώσσοι παρέμειναν Ρώσσοι μετά το 1917, οι Σπαρτιάτες, οι Κρήτες, οι Μακεδόνες (ολιγαρχικοί όλοι αυτοί) ήταν εξίσου Έλληνες με τους δημοκράτες Αθηναίους.
Είναι λάθος να πιστεύεται πως όλη αυτή η δημοκρατικότητα των συνταγμάτων της Επανάστασης προέρχεται κυρίως από την επιρροή του Γαλλικού Διαφωτισμού. Κάτι τέτοιο θα ήταν λογικό για λαούς δίχως ιστορία και δίχως δικές τους δομές αυτοδιοίκησης. Σε εμάς όμως υπήρχαν οι κοινότητες οι οποίες είχαν προϊστορία μεγάλη, από τον καιρό του Βυζαντίου, και ήταν εξέλιξή των βυζαντινών κοινοτήτων. Φυσικά, ο Διαφωτισμός και η Επανάσταση του 1789 ήταν πρόσφατα γεγονότα και επηρέαζαν όλη την Ευρώπη, αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό. Η απουσία "κλειστής" ταξικής συνείδησης ή κάποιας αριστοκρατικής "ελίτ" είναι κάτι το αυταπόδεικτο από τον καιρό της Ρωμανίας όπου αυτοκράτορας και πατριάρχης μπορούσε θεωρητικά και πρακτικά να γίνει και ο πιο άσημης καταγωγής ή οικονομικής δύναμης άνθρωπος της αυτοκρατορίας. Πιστεύω εν τέλει πως η δημοκρατικότητα του Αγώνα του 1821 προέρχεται περισσότερο από την πραγματωμένη μέσα στις κοινότητες και στο "κλέφτικο" ιδέα της συντροφικότητας, από τον κοινοτισμό, από το "είμαστε στο εμείς κι όχι στο εγώ", και πολύ λιγότερο από τη Διακηρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Από τα συντάγματα των επαναστατημένων Ελλήνων του 1821, διαβάζουμε τα εξής, όσον αφορά τη σχέση τους με το Βυζάντιο. Αφιερωμένο σε όσους αμφισβητούν πως οι Έλληνες του 1821 συνέχιζαν πολιτικά το Βυζάντιο:
-Νομική Διάταξις της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος, ή Οργανισμός του Αρείου Πάγου, Γερουσίας της Ανατ. Ελλάδος, 4/11/1821: "Οι κοινωνικοί νόμοι των αειμνήστων χριστιανών αυτοκρατόρων της Ελλάδος μόνοι ισχύουσι κατά το παρόν εις την Ανατολικήν Χέρσον Ελλάδαν"
-Προσωρινό πολίτευμα της Ελλάδος 1/1/1822, όπου μεταξύ άλλων λέει: "Άχρι της κοινοποιήσεως των ειρημένων κωδίκων, αι πολιτικαί και εγκληματικαι διαδικασίαι βάσιν έχουσι τους Νόμους των αειμνήστων Χριστιανών ημών αυτοκρατόρων".
-Νόμος της Επιδαύρου, Β' Εθνική Συνέλευση, εν Άστρει 1823, επαναλαμβάνονται τα παραπάνω και στις 1/4/1823 από τα Πρακτικά διαβάζουμε: "Διορίζεται επιτροπή για να εκθέση τα κυριώτερα των εγκληματικών εκ του προχείρου, ερανιζομένη από τους νόμους των ημετέρων αειμνήστων Βυζαντινών Αυτοκρατόρων".
-Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος, Τροιζήνα, 1827 :"Έως ότου δημοσιευθώσι Κώδικες οι Βυζαντινοί Νόμοι (..) και οι παρά της Ελληνικής Πολιτείας δημοσιευόμενοι νόμοι έχουν ισχύν".
[Πηγή: "Περίγραμμα ιστορίας του μεταβυζαντινού δικαίου" του Δημήτριου Γκιώνη, 1966, σ. 290, σ.291, σ.293, σ.304]
Αργότερα, με την ολοένα και αυξανόμενη πολιτική και στρατιωτική ανάμιξη και επιρροή των Δυτικών Δυνάμεων στα εσωτερικά μας, με την εκλογή ξένου βασιλιά, με τη δημιουργία Αγγλικού, Γαλλικού, Ρωσσικού κλπ κομμάτων, με την μετατροπή μας σε δυτικό προτεκτοράτο με άλλα λόγια, είταν αναμενόμενο ο βυζαντινισμός να μην έχει πρωτεύουσα σημασία στο νεοελληνικό κράτος: «Η Ελλάς», όπως εξηγούσε ο Ανδρέας Ζαΐμης, «δημοσίως και δι’ επισήμων εγγράφων, απεφάσισε ν’ αναθέσηι εαυτήν εις την υπεράσπισιν της κραταιάς Βρεττανίας, ούσα βεβαία, ότι το μέγα και σοφόν έθνος των Άγγλων δύναται να την ευτυχήσηι». Μάλιστα, αυτό που έγινε ήταν είτε η απόρριψη του "Βυζαντίου" από την δυτικόπληκτη άρχουσα τάξη είτε η αποδοχή των πιο αναχρονιστικών θεσμών του, δηλαδή της μοναρχίας. Οι αγωνιστές όμως του 1821 ήθελαν ακριβώς το αντίθετο από τους φιλοδυτικούς: ήθελαν Α' τον βυζαντινισμό στους εθνικούς στόχους και στον καθημερινό πολιτισμό, και Β' τον δυτικισμό σε όσες πτυχές της ζωής η Δύση είχε κάτι πραγματικά καλό να προσφέρει (π.χ. έμμεση δημοκρατία, τεχνολογία κλπ). Οι φιλοδυτικοί Νεοέλληνες αναγκάστηκαν τελικά να αποδεχτούν και το "Βυζάντιο" ως κρατικό στόχο εδαφικής εξάπλωσης αλλά μόνον επιφανειακά, για λόγους ρατσιστικούς [π.χ. εθνοφυλετισμός: μόνο οι ελληνόφωνοι θα κατελάμβαναν την Πόλη και θα επανίδρυαν την Αυτοκρατορία] και οικονομικούς-ταξικούς και προσωρινά (ώς το 1922), μια και ήταν άσχετοι με την κοσμοθεωρία των συμπατριωτών τους η οποία ήταν βυζαντινή. Έτσι, όταν αποκαταστάθηκε το Βυζάντιο κατά τα τέλη του 19ου αι. στα μάτια διανόησης και άρχουσας τάξης [στα μάτια του λαού το Βυζάντιο ουδέποτε εξέπεσε, ώς το 1922], δεν ακολουθήθηκε πολιτική βυζαντινή διότι είχαν εκδυτικιστεί οι δομές του κράτους (άρχουσα τάξη, διοίκηση εκκλησίας, πανεπιστήμιο κτλ) οπότε μόνο σοβινιστικά και εθνοφυλετικά ερμηνευόταν η Ρωμανία. Οι φυλοδυτικοί Ελληνες της άρχουσας τάξης του 19ου αι. δέχθηκαν γι' αυτούς τους λόγους, επιφανειακά, το Βυζάντιο, αλλά κατ' ουσία συνέχισαν να νοιώθουν ξένοι με αυτό: μισούσαν τη μουσική του, την θρησκεία του, την ζωγραφική του, την αρχιτεκτονική του, τόσο στις λόγιες όσο και στις λαϊκές εκφάνσεις αυτών των πολιτισμικών στοιχείων. Λογικό συνεπώς να ερμηνεύουν οι σημερινοί φιλοδυτικοί κάθε λόγο για Βυζάντιο ως σοβινιστικό και αντιδημοκρατικό, μια και για τους παλιότερους φιλοδυτικούς (ώς τα 1922) όλα τα περί Βυζαντίου και Μεγάλης Ιδέας σήμαιναν μοναρχία, εθνοφυλετισμό και οικονομική εξάπλωση και μόνον αυτά. Γι' αυτό και σήμερα βλέπουμε τους Πρετεντέρηδες, τους Σωμερίτηδες, τους "φιλελεύθερους" να μιλάνε με τόση περιφρόνηση για το Βυζάντιο.
Η αράχνη πλέκει τον ιστό της στων Καισάρων το παλάτι, κι η γλαύκα κράζει τη φρουρά στου Αφρασιάβ τους πύργους...


ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ
I) ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗ, ΤΟΥ ΧΙΛΜΙ ΠΑΣΑ, ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, 1904
Για τα τρια βιλαέτια, Θεσσαλονικης, Μοναστηρίου, Κοσσυφοπεδίου:
Μωαμεθανοί: 1.729.000
Ελληνες: 647.932
Βουλγαρίζοντες: 527.784
Σέρβοι: 167.601
Εβραίοι: 48270
Ρουμανίζοντες Βλάχοι: 30.116

Η κατανομή των Ελλήνων και Βουλγάρων κατά βιλαέτι σύμφωνα με την ίδια στατιστική ήταν:
Βιλαέτι Θεσσαλονίκης: Ελληνες 373.217 , Βούλγαροι 177.317
Βιλαέτι Μοναστηρίου: Έλληνες 261.283 , Βούλγαροι 178.412
Βιλαέτι Κοσσυφοπεδίου: Ελληνες 13.468 , Βούλγαροι 172.055

Το βιλαέτι του Κοσόβου περιελάμβανε το βόρειο και βορειοανατολικό τμήμα της ΠΓΔΜ, το Κόσοβο, το νότιο τμήμα της Σερβίας στα σύνορά της με την ΠΓΔΜ, και το Σατζάκ (βόρεια του Κοσόβου) όπου κατοικούν ακόμη αρκετοί μουσουλμάνοι.
Το βιλαέτι της Θεσσαλονίκης περιελάμβανε την κεντρική και ανατολική ελληνική Μακεδονία, την "βουλγαρική Μακεδονία" δηλαδή ένα μικρό τμήμα της σημερινής Βουλγαρίας στο τριεθνές Ελλάδας-ΠΓΔΜ-Βουλγαρίας, και το νοτιοανατολικό τμήμα της ΠΓΔΜ (ακόμα μικρότερου μεγέθους από το βουλγαρικό) ακριβώς δυτικά της "βουλγαρικής Μακεδονίας"
Το βιλαέτι του Μοναστηρίου περιελάμβανε την δυτική ελληνική Μακεδονία, την ανατολικοκεντρική και νοτιοανατολική Αλβανία (ακριβώς πάνω από το νομό Καστοριάς) και το δυτικό-νοτιοδυτικό τμήμα της ΠΓΔΜ.
Είναι ευνόητο πως παρετέθη η τουρκική στατιστική, κι όχι οι βουλγαρικές ή οι ελληνικές, διότι αλλιώς θα υπήρχε η αντίρρηση πως δεν είναι αντικειμενικές. Η αλήθεια είναι πως καμμία δεν είναι αντικειμενική, ωστόσο τα νούμερα της τουρκικής στατιστικής είναι αντικειμενικότερα, και μάλιστα δίνουν τον ίδιο αριθμό για τους ελληνικούς πληθυσμούς, με τον αριθμό που έδιναν οι Έλληνες (650 χλδ). Επίσης, οι βούλγαρικες στατιστικές χρησιμοποιούν ως κριτήριο την γλώσσα, ενώ οι ελληνικές τη εθνική συνείδηση. Είναι όμως αυτονόητο πως όταν πρόκεται περί μεικτών ή δίγλωσσων πληθυσμών, τα κριτήρια αυτά είταν ρευστά και ανακριβή.

II) Ο Γερμανός στρατηγός Von der Golt, οργανωτής του τουρκικού στρατού αναφέρει για τα βιλαέτια Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης στα 1904:
Μουσουλμάνοι 730.000
Ελληνες 580.000
Βουλγαρίζοντες 266.000

III) Ο Αγγλος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη Ch. Bunt για το 1888 για το βιλαέτι της Θεσς/κης:
-Τούρκοι: 447.000
-Χριστιανοί: 485.000 ,
Εκ των οποίων:
269.000 Ρωμηοί (161.000 ελληνόφωνοι, 102.000 σλαβόφωνοι, 6.000 βλαχόφωνοι)
201.000 Εξαρχικοί (Βούλγαροι)
6.000 Τσιγγάνοι
8.000 Καθολικοί
1.000 Προτεστάντες
-Εβραίοι: 43.000


IV)Σύμφωνα με τον Εμ. Γρηγορίου επί τη βάσει των τουρκικών στατιστικών ο πληθυσμός της Μακεδονίας ανά περιοχή είχε:

Α΄)Βιλαέτι Θεσσαλονίκης
1)Σατζάκι Θεσσαλονίκης
Υποδιοίκηση (καζάς) Θεσς/κης:
52.761 Ρωμηοί
2.115 Βουλγαροι
28. 620 Τούρκοι
210 Σερβοι
90 Ουνίτες
45.000 Εβραίοι
1.000 Διάφοροι

Καζάς Κασσανδρείας:
40.746 Ρωμηοί
2.955 Τούρκοι

Καζάς Αγίου Όρους:
5.000 Ρωμηοί
4.000 Ρώσσοι και άλλοι

Καζάς Λαγκαδά:
20.484 Ρωμηοί
28.034 Τούρκοι
1.250 Βουλγαροι

Καζάς Δοϊράνης:
2.785 Ρωμηοί
4.113 Βουλγαροι
260 Σερβοι
1.300 Ουνίτες
19.779 Τούρκοι

Καζάς Στρωμνίτσης:
7.498 Ρωμηοί
8.777 Βουλγαροι
50 Σερβοι
20.020 Τούρκοι
845 Διάφοροι

Καζάς Κατερίνης:
18.854 Ρωμηοί
3.435 Τούρκοι

Καζάς Βεροίας:
29.120 Ρωμηοί
1.000 Ρουμανίζοντες
6.522 Τούρκοι
587 Διάφοροι

Καζάς Βοδενών (Έδεσσας):
16.859 Ρωμηοί
5.149 Βουλγαροι
15.585 Τούρκοι
210 Σερβοι
25 Διάφοροι

Καζάς Γενιτζέ Βαρντάρ (Γιανντσών):
8.597 Ρωμηοί
1.679 Βουλγαροι
10.850 Τούρκοι
185 Σερβοι
378 Ρουμανίζοντες
282 Διάφοροι

Καζάς Γευγελής:
17.724 Ρωμηοί
8.147 Βουλγαροι
17.505 Τούρκοι
590 Σερβοι
378 Ρουμανίζοντες
312 Ουνίτες
96 Διάφοροι

Καζάς Τίκβες:
250 Ρωμηοί
18.386 Βουλγαροι
19.462 Τούρκοι


2)Σατζάκι Σερρών

Καζάς Σερρών:
54.375 Ρωμηοί
2.310 Βουλγαροι
28.940 Τούρκοι
2.300 Εβραίοι
2.695 Τσιγγάνοι
50 Διάφοροι

Καζάς Ντεμίρ Χισάρ:
11.346 Ρωμηοί
14.492 Βουλγαροι
16.530 Τούρκοι
2.222 Τσιγγάνοι
75 Ρουμανίζοντες

Καζάς Πετριτσίου:
4.804 Ρωμηοί
13.010 Βούλγαροι
14.875 Τούρκοι
50 Εβραίοι
200 Τσιγγάνοι

Καζάς Μελενίκου:
5.340 Ρωμηοί
15.230 Βούλγαροι
3.940 Τούρκοι
805 Τσιγγάνοι

Καζάς Νευροκοπίου:
4.158 Ρωμηοί
25.000 Βούλγαροι
41.328 Τούρκοι
47 Εβραίοι
805 Τσιγγάνοι

Καζάς Ζίχνης:
24.170 Ρωμηοί
4.730 Τούρκοι
710 Τσιγγάνοι

3)Σατζάκι Δράμας

Καζάς Δράμας:
12.730 Ρωμηοί
2.170 Βούλγαροι
38.380 Τούρκοι
500 Εβραίοι
85 Διάφοροι

Καζάς Καβάλλας:
14.000 Ρωμηοί
16.037 Τούρκοι
1.000 Εβραίοι
200 Διάφοροι

Καζάς Σαρί-Σαμπάν:
645 Ρωμηοί
16.423 Τούρκοι

Καζάς Πραβίου:
10.175 Ρωμηοί
11.621 Τούρκοι

Καζάς Θάσου:
15.300 Ρωμηοί

Σύνολο Βιλαετιού Θεσσαλονίκης:
Ρωμηοί 378.810 ( 41,35%)
Βούλγαροι 137.670 ( 15,03%)
Τούρκοι 383.586 (41,88%)
Ρουμανίζοντες 1.453
Σερβοι 1.665
Ουνίτες 2.002
Τσιγγάνοι 7.437
Διαφοροι 3.210


Β΄Βιλαέτι Μοναστηρίου
1)Σατζάκι Μοναστηρίου
Καζάς Μοναστηρίου:
54.003 Ρωμηοί
32.600 Βούλγαροι
34.285 Τούρκοι
2.600 Ρουμανίζοντες
4.000 Εβραίοι
1.000 Διάφοροι

Καζάς Πριλάπου:
5.480 Ρωμηοί
20.195 Βούλγαροι
3.844 Τούρκοι
70 Ρουμανίζοντες
1.800 Σερβοι

Καζάς Αχρίδος:
5.866 Ρωμηοί
20.495 Βούλγαροι
17.155 Τούρκοι
130 Ρουμανίζοντες
400 Σερβοι

Καζάς Φλωρίνης:
24.240 Ρωμηοί
7.000Βούλγαροι
13.344 Τούρκοι
25 Ρουμανίζοντες

Καζάς Κορυτσάς:
35.538 Ρωμηοί
34.171 Τούρκοι και Αλβανοί

Καζάς Καστοριάς:
50.563 Ρωμηοί
8.192 Βούλγαροι
13.871 Τούρκοι
130 Ρουμανίζοντες
700 Εβραίοι

Καζάς Σταρόβου:
3.505 Ρωμηοί
24.246 Μουσουλμάνοι
300 Ρουμανίζοντες

3)Σατζάκι Σερβίων

Καζάς Σερβίων:
15.115 Ρωμηοί
3.500 Τούρκοι

Καζάς Κοζάνης:
27.000 Ρωμηοί
13.850 Τούρκοι

Καζάς Ανασελίτσης:
27.710 Ρωμηοί
6.600 Τούρκοι

Καζάς Γρεβενών:
25.530 Ρωμηοί
4.702 Τούρκοι

Καζάς Καϊλαρίων (Πτολεμαιδας):
8.230 Ρωμηοί
2.519 Τούρκοι

Καζάς Ελασσόνος:
27.275 Ρωμηοί
2.519 Τούρκοι

Σύνολο Βιλαετιού Μοναστηρίου:
310.055 Ρωμηοί (52,99 %)
89.202 Βουλγαροι (15,24 %)
174.606 Μουσουλμάνοι (29,84 %)
3.255 Ρουμανίζοντες
2.200 Σερβοι
4.700 Εβραίοι
1.000 Διάφοροι
ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ
1900
Τούρκοι
489.664
Έλληνες
225.152
Βούλγαροι
1.184.036
Σέρβοι
700
Σλαβομακεδόνες

Αλβανοί
124.211
Βλάχοι
77.267
Εβραίοι
67.800
Διάφοροι
79.444
Σύνολο
2.248.274

1905
Βούλγαροι
1.172.136
51,44%
Έλληνες
190.047
8,34%
Μουσουλμάνοι (Τούρκοι και Αλβανοί)
840.433
36,88%
Βλάχοι
63.895
2.80%
Αλβανοί χριστιανοί
12.000
0.54%
Σύνολο
2.278.517


Η στατιστική αυτή αποτελεί πρότυπο μαγειρέματος, καθώς 1) αν και αφορά και τα τρία βιλαέτια, δεν συμπεριλαμβάνει τους καζάδες των Σερβίων, Γρεβενών, Κατερίνης, 2) κάθε βουλγαρική οικογένεια αντιστοιχεί σε 8 άτομα, ενώ κάθε ελληνική σε 5, ενώ είναι γνωστό ότι αυτό δεν εξαρτάται από την εθνική καταγωγή, αλλά από κοινωνικούς, οικονομικούς και θρησκευτικούς παράγοντες.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ
(1899)
Τούρκοι
576.600
Έλληνες
656.300
Βούλγαροι

Σέρβοι

Σλαβομακεδόνες
454.700
Αλβανοί
124.211
Βλάχοι
41.200
Εβραίοι
53.100
Διάφοροι
38.600
Σύνολο
1.944.711

του 1910, για τα βιλαέτια Θεσσαλονίκης-Μοναστηρίου:
Εθνότητες ή Θρησκεύματα
Βιλαέτι Θεσσαλονίκης
Βιλαέτι Μοναστηρίου
Σύνολο
Μουσουλμάνοι (Τούρκοι, Πομάκοι, Αλβανοί, Τσιγγάνοι)
423.454
194.692
618.146
Ορθόδοξοι (Ελληνόφωνοι, Σλαβόφωνοι, Ελληνοβλάχοι)
286.985
373.930
660.915
Σχισματικοί Βουλγαρίζοντες
174.177
139.493
314.270
Σερβίζοντες

4.000
4.000
Καθολικοί
2.400

2.400
Εβραίοι
84.000
4.000
88.000
Διάφοροι


9.667
Σύνολο
971.616
716.115
1.697.398


ΣΕΡΒΙΚΕΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ
(1889)
Τούρκοι
231.400
Έλληνες
201.140
Βούλγαροι
57.600
Σέρβοι
2.048.320
Σλαβομακεδόνες

Αλβανοί
165.620
Βλάχοι
74.465
Εβραίοι
64.600
Διάφοροι
37.275
Σύνολο
2.880.420

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ
(1905)
Τούρκοι
250.000
Έλληνες
200.000
Βούλγαροι

Σέρβοι

Σλαβομακεδόνες
2.000.000
Αλβανοί
300.000
Βλάχοι
100.000
Εβραίοι

Διάφοροι
91.700
Σύνολο
2.941.700

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ
1905, για τα βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου:

Εθνότητες
Βιλαέτι Θεσσαλονίκης
Βιλαέτι Μοναστηρίου
Σύνολο
Μουσουλμάνοι
482.414
272.100
754.514
Έλληνες
287.092
289.800
576.892
Βούλγαροι
223.537
176.500
400.037
Βλάχοι

34.900
34.900
Βλάχοι ρουμανίζοντες

8.500
8.500
Σέρβοι

12.200
12.200
Τσιγγάνοι χριστιανοί
6.726

6.276
Εβραίοι
54.000

54.000
Διάφοροι


2.000
Σύνολο
1.053.769
794.000
1.849.769

1906, και για τα τρία βιλαέτια:
Μουσουλμάνοι
1.145.000
Βούλγαροι και Σλάβοι
626.000
Έλληνες (και βλαχόφωνοι)
623.000
Εβραίοι
60.000
Σύνολο
2454.000

Όπως σημειώνει, αναφορικά με τους «Σλαβομακεδόνες» Ελληνικών και Γερμανικών στατιστικών, η ιστορικός Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, «η ελληνική στατιστική του 1899 δεν ξεχωρίζει Βούλγαρους ή Σέρβους, αλλά τους θεωρεί όλους Σλαβομακεδόνες, προφανώς για να εξασθενήσει και να αντικρούσει τις αντίστοιχες εθνικές διεκδικήσεις ή ίσως γιατί οι Έλληνες δεν είχαν τη δυνατότητα να διακρίνουν με ακρίβεια τα δύο αυτά στοιχεία. Για άλλους λόγους όμως η γερμανική στατιστική του 1905 χαρακτηρίζει τους Σλάβους της περιοχής ως Σλαβομακεδόνες, και σε υπερβολικά αυξημένους μάλιστα αριθμούς: γιατί τα κράτη της Κεντρικής Ευρώπης ενδιαφέρονταν για μια ανεξάρτητη Μακεδονία, που θα μπορούσε να ενταχθή στη σφαίρα επιρροής της Αυστρίας» (Βυζάντιο και Σλάβοι – Ελλάδα και Βαλκάνια (6ος –20ός αι.), σ. 359)


συμπέρασμα:
Τα περί μακεδονικού έθνους, που τόσο αφελώς διαδίδουν οι Ελληνες "αντιεθνικιστές" και "αντιμακεδονομάχοι", είναι ανοησίες πρώτου μεγέθους. Κανένας, Δυτικός ή Τούρκος, ποτέ δεν κατέγραψε κάποιο "μακεδονικό έθνος", και το να λέγεται ότι υπήρχε μακεδονικό έθνος απλά και μόνο επειδή υπήρχε μια σλαβική μακεδονική ('μακεδονική' = στην περιοχή της Μακεδονίας) διάλεκτος, συγγενική της βουλγαρικής, αποτελεί αναμάσημα της δυτικόπληκτης ερμηνείας του έθνους, ότι δηλαδή "όπου υπάρχει γλώσσα υπάρχει και έθνος". Ομοίως τα περί "μακεδονικής μειονότητας" καταρρίπτονται. Εκτός βέβαια κι αν οι "αντιεθνικιστές" μας (λέγε με εθνικιστή της ΠΓΔΜ), βγάλουν "φιλέλληνες" ταυτόχρονα Αγγλους, Γάλλους, Γερμανούς και Τούρκους.

Πράγματι, είναι πολύ διασκεδαστικές οι δικαιολογίες που βρίσκουν οι Έλληνες αντιεθνικιστές για να αποδείξουν την ύπαρξη μακεδονικού έθνους. Αναφέρουν ως απόδειξη την ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας, μόλο που, όταν πρόκειται για το ελληνικό έθνος, αρνούνται την αδιάσπαστη ύπαρξή του, όσο κι αν αυτό ουδέποτε έπαψε να χρησιμοποιεί τα ελληνικά. Δηλαδή, από τη μια δέχονται την ύπαρξη γλώσσας (ή διαλέκτου) ως αποδεικτικό, ενώ από την άλλη, δεν δέχονται το κριτήριο αυτό και δεν δέχονται την συνεχή ύπαρξη ελληνικού έθνους! Ένα άλλο κριτήριο είναι η ύπαρξη εθνικής αστικής τάξης. Ενώ αποδεδειγμένα δεν υπήρξε μακεδονική αστική τάξη ούτε προ του 1912 ούτε προ του 1943 (αφού μόνο βουλγαρική αστική τάξη υπήρχε), κανονικά οι "αντιεθνικιστές" θα έπρεπε να αρνηθούν την ύπαρξη μακεδονικού έθνους. Το έθνος είναι παράγωγο της αστικής τάξης, σύμφωνα με τους αντιεθνικιστές. Βλέπουμε ότι, ενώ για τους "Μακεδόνες", οι αντιεθνικιστές δέχονται την ύπαρξη του έθνους τους, παρόλο που δεν υπήρξε μακεδονική αστική τάξη, για τους Έλληνες όμως, δεν δέχονται ότι υπήρξε ελληνικό έθνος παρά μόνο αφού πρώτα δημιουργήθηκε ελληνική αστική τάξη!
Μιλάμε, δηλαδή, για εντελώς "δύο μέτρα και δύο σταθμά". Όποτε θέλουμε ισχύουν τα κριτήρια της γλώσσας και της αστικής τάξης, κι όποτε θέλουμε δεν ισχύουν. Πώς μπορεί κανείς να πάρει στα σοβαρά τις ενστάσεις των αντιεθνικιστών;
Παραθέτουμε μια επιστολή που βρέθηκε στον Βούλγαρο κομιτατζή Ιβάν Καρασούλη, το Φεβρουάριο του 1905, ώστε να διαπιστώσουν οι αλαζόνες και αδιάλλακτοι Έλληνες Αντιεθνικιστές, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η μακεδονοφωνία είναι τεκμήριο ύπαρξης μακεδονικού έθνους, διαφορετικού από το Βουλγάρικο:
«Αδελφέ μας Ιβάν,
Είμαστε σύμφωνοι στο ζήτημα της τιμωρίας των Γραικομάνων. Σου στέλνουμε τον σχετικό κατάλογο. Απαγορέψαμε και το εμπόριο με τους Γραικομάνους. Δώσατε και σεις ανάλογες διαταγές στα χωριά. Αν συναντήσετε τον Άγο Ντάνε και τον Γρηγόρι Στρωμνίτσαλη ξεκάμετέ τους. Είναι Γραικομάνοι και προδότες οι άθλιοι. Αποφασίσαμε να ξεκαθαρίσουμε και τρεις Γραικομάνους της πόλεώς μας, τον Χρήστο Σεκερτζή, τον διευθυντή του σχολείου, και τον Βασίλι Σούεφ. Γνωρίσατέ μας αν πήρατε τις 40 λίρες, που εισέπραξε ο Ιβάν Άγκωφ απ’ το χωριό του.
Υστερ. Απαγορέψετε αυστηρότατα να πηγαίνουν οι χωρικοί σε χάνια Γραικομάνων, όπως ο Ραντίναλης και ο Στόϊτσες».Μήπως οι «ορκισμένοι εχθροί του Ελληνικού Ιμπεριαλισμού», Έλληνες Αντιεθνικιστές, θα μας πουν ότι τα σλαβικά επίθετα (και προφανώς η μακεδονική γλώσσα, αφού αποκαλούνται Γραικομάνοι) «Στόϊτσες» και «Σούεφ» αποδεικνύουν κάτι για την εθνική συνείδηση αυτών που τα έφεραν;
Οι Έλληνες Αντιεθνικιστές υποστηρίζουν πως η ακαθόριστης εθνικής συνείδησης μάζα των σλαβόφωνων της Μακεδονίας είναι το «μακεδονικό έθνος». Όπως δείξαμε, καμμία μακεδονική εθνική ταυτότητα δεν δημιουργούσε η σλαβοφωνία σ’ αυτούς τους εξαθλιωμένους χωρικούς. Ήξεραν μόνο ότι ο τόπος που ζούσαν λεγόταν Μακεδονία. Πράγματι υπήρχαν κάποιοι από αυτούς που δεν είχαν ακόμη αναπτύξει ξεκάθαρη εθνική ταυτότητα. Αυτοί όμως αμφιταλαντεύονταν μεταξύ της Ελληνικής και Βουλγαρικής ταυτότητας. Όχι μεταξύ της Μακεδονικής εθνικής ταυτότητας και κάποιας άλλης. Η ύπαρξη μακεδονόφωνων Μακεδόνων χωρικών με ξεκάθαρη Ελληνική συνείδηση (Γραικομάνοι) καθώς και η ύπαρξη μακεδονόφωνων Μακεδόνων χωρικών με ξεκάθαρη Βουλγαρική συνείδηση (αυτή η μερίδα των σλαβόφωνων ήταν η μεγαλύτερη) αποδεικνύει πόσο αφελές είναι να αποκαλούμε «μακεδονικό εθνος» όλους τους αμφιταλαντευόμενους χωρικούς. Γιατί άραγε οι Γραικομάνοι και οι «Βουλγαρίζοντες» δεν επέλεξαν την «μακεδονικότητα»; Έκανε τόσο καλά τη δουλειά της η προπαγάνδα; Και γιατί – αν δεχτούμε πως έτσι είχαν τα πράγματα – οι προσφάτως (μετά το 1870) «εξελληνισμένοι» αρνούνταν ακόμη και με βασανιστήρια να εγκαταλείψουν τον ελληνισμό τους, τον οποίο τάχα αποδέχτηκαν με χρήματα ή μέσω σχολείων (ενώ οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν αγράμματοι);

Ένας άλλος ελληνικός αντιεθνικιστικός μύθος, που σχετίζεται με το παραπάνω ζήτημα, αφορά τις διακηρύξεις περί "ανεξάρτητης Μακεδονίας" εκ μέρους των Σλάβων επαναστατών της Επανάστασης του Ίλιντεν (1903). Είναι αλήθεια ότι σε αυτές γίνεται λόγος για ανεξάρτητη Μακεδονία και ισότητα των κατοίκων της ανεξαρτήτως φυλής ή θρησκείας. Οι σημερινοί Έλληνες Αντιεθνικιστές αυτό το εκλαμβάνουν ως απόδειξη ότι, τέλος πάντων, υπήρξε μια ηγετική αστική Μακεδονική τάξη, η οποία έθεσε ως σκοπό την ανεξαρτησία του «μακεδονικού» έθνους. Οι Έλληνες Αντιεθνικιστές καταλήγουν ότι αφού ΟΛΕΣ οι χριστιανικές πληθυσμιακές ομάδες του μακεδονικού χώρου έλαβαν (άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο) μέρος στην εξέγερση, συνιστούν τμήματα του Μακεδονικού Έθνους, τα οποία βίαια αργότερα εξελληνίστηκαν. Συνεπώς, συνεχίζουν οι Αντιεθνικιστές, οι κάτοικοι της Μακεδονίας ανήκαν στο μακεδονικό έθνος κι όχι στο ελληνικό, στο βουλγαρικό κ.λπ. Φυσικά, υπάρχουν λεπτομέρειες, που οι Έλληνες Αντιεθνικιστές ξεχνούν.
Πρώτον, οι αρχηγοί, οι ιδεολογικοί πρωτεργάτες αυτής του Ίλιντεν 1) ήταν όλοι Σλάβοι (δεν υπήρχαν ανάμεσά τους π.χ. οι ονομαζόμενοι από τους Βούλγαρους Γραικομανοί, δηλαδή οι σλαβόφωνοι φανατικοί Έλληνες) και το σπουδαιότερο 2) είχαν ως έδρα της οργάνωσής τους (VMRO) τη Σόφια στη Βουλγαρία, κι οι ίδιοι ήταν βουλγαροσπουδαγμένοι και, ζώντας στη Βουλγαρία, Βούλγαροι και εκβουλγαρισμένοι.
Δεύτερο και σπουδαιότερο, οι διακήρυξεις περί «ανεξάρτητης Μακεδονίας» από τους Βούλγαρους δεν συνεπάγονται ότι αυτοί μιλούσαν για «μακεδονικό έθνος». Οι σημερινές διακηρύξεις των Κοσοβάρων περί «ανεξάρτητου Κοσσυφοπεδίου» δε σημαίνουν ότι οι Κοσοβάροι θεωρούν τους εαυτούς τους μη Αλβανούς. Απλώς, επειδή αντιλαμβάνονται πως το αίτημά τους για ένωση με το Αλβανικό κράτος είναι υπερβολικό στην παρούσα φάση, ζητάν ανεξαρτητοποίηση.
Οι Βούλγαροι ηγέτες του Ίλιντεν, είτε επειδή – κάποιοι από αυτούς – είχαν αριστερές αντιλήψεις (πολεμούσαν τους υπαρκτούς Σερβο-Ελληνο-Βουλγαρικούς εθνικισμούς δια της δημιουργίας ενός υπερεθνικού κράτους) είτε επειδή – κάποιοι άλλοι, οι εθνικιστές, εξ αυτών – θεωρούσαν την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας ως το πρώτο βήμα για την ενσωμάτωσή της στο Βουλγαρικό κράτος (ΑΚΡΙΒΩΣ όπως έκαναν με την Ανατολική Ρωμυλία, η οποία κατοικούνταν από Έλληνες, Βουλγάρους και Μουσουλμάνους, και η οποία αρχικά «αυτονομήθηκε» και στη συνέχεια προσαρτήθηκε στη Βουλγαρία), αφού ήταν μαξιμαλιστικό το άμεσο αίτημα για προσάρτηση της Μακεδονίας στο Βουλγαρικό κράτος, προτίμησαν το αίτημα της Ανεξάρτητης Μακεδονίας.
Αυτά, φυσικά, καμμία σχέση δεν έχουν με τις φαντασιώσεις των σημερινών Ελλήνων Αντιεθνικιστών, οι οποίοι πιστεύουν πως οι διακηρύξεις των επαναστατών του Ίλιντεν ήταν 1) ειλικρινείς και 2) συνεπάγονταν ή θεωρούσαν δεδομένη την ύπαρξη μακεδονικού έθνους. Οι Έλληνες Αντιεθνικιστές, αφού είναι τόσο σίγουροι για τις δύο παραπάνω θέσεις, τότε θα έπρεπε, αν θέλουν να είναι συνεπείς με την αντίληψή τους περί έθνους, να αποδεχτούν π.χ. ότι οι Κοσοβάροι ζητώντας «ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο» εννοούν ότι υπάρχει «κοσσοβαρικό έθνος», διαφορετικό από το σερβικό και το αλβανικό (!), κι ότι σε αυτό ανήκουν τόσο οι Αλβανοί όσο και οι Σέρβοι (!) που ζουν στο Κόσσοβο. Επίσης, αν οι Έλληνες Αντιεθνικιστές ήταν συνεπείς, θα έπρεπε να ισχυριστούν ότι οι διακηρύξεις των Νεότουρκων του 1908 περί ισότητας σήμαιναν ότι οι Νεότουρκοι πίστευαν στην ύπαρξη Οθωμανικού έθνους, το οποίο δεν περιελάμβανε μόνο τους Τούρκους-Τουρκόφωνους Μουσουλμάνους, αλλά και τους Χριστιανούς (!) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Φυσικά, τίποτε τέτοιο δεν είχαν κατά νου οι Νεότουρκοι ή οι Κοσοβάροι, και αν τα αποδέχονταν αυτά, οι Έλληνες Αντιεθνικιστές θα γελοιοποιούνταν. Ωστόσο, έτσι αποδεικνύεται πως είναι και σε αυτήν την περίπτωση ασυνεπείς, αφού θέλουν να μας πείσουν για μια θεωρία («όπου υπάρχει και διακήρυξη για υπερεθνικό κράτος και ισότητα, εκεί υπάρχει και κάποιο κρατικό έθνος, ανεξάρτητο και διαφορετικό των πολλών εθνών που υπάρχουν στην επικράτειά του»), η οποία τάχα ισχύει στην ευρύτερη Μακεδονία, αλλά αποδεικνύεται αβάσιμη και αφελής στο Κόσσοβο και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Δηλαδή, οι Έλληνες Αντιεθνικιστές, σε πείσμα των δεκάδων χιλιάδων ντοκουμέντων, τα οποία – πολύ πριν τον «Μακεδονικό Αγώνα» – αποδεικνύουν την ύπαρξη Βουλγαρικού, Σερβικού και Ελληνικού φρονήματος ανάμεσα στους κατοικούντες την Μακεδονία, θέλουν να μας πείσουν ότι αυτοί οι Βούλγαροι/Έλληνες κ.λπ. στην πραγματικότητα είχαν μακεδονική συνείδηση! Με «το στανιό», δηλαδή, η ύπαρξη π.χ. Ελληνικής ή Βουλγαρικής ταυτότητας στη Μακεδονία συνιστά είτε πλύση εγκεφάλου είτε παραλογισμό. Η μόνη λογική λύση για τους Έλληνες Αντιεθνικιστές θα ήταν να κατηγορήσουν τους ελληνικής συνείδησης κάτοικους της Μακεδονίας, και ακόμη περισσότερο τους μακεδονόφωνους Γραικομανούς, ως... «προδότες» του μακεδονικού έθνους. Είναι φανερό, ότι «δεν αρμενίζουμε εμείς στραβά, αλλά είναι στραβός ο γιαλός», για τους Έλληνες Αντιεθνικιστές.
Όσο για τους λόγους συμμετοχής όλων (εκτός από τους Μουσουλμάνους) των χριστιανικών πληθυσμιακών ομάδων της Μακεδονίας στη βραχύχρονη (25 ημερών) επανάσταση του Ίλιντεν, αν και αυτή η συμμετοχή ήταν από πλευράς Ελλήνων Μακεδόνων πολύ περιορισμένη και με επιφύλαξη, η αλήθεια είναι ότι οι κάτοικοι της Μακεδονίας την είδαν ως χριστιανική-ρωμαίικη επανάσταση κατά των Μουσουλμάνων. Δηλαδή, δεν την έβλεπαν ως επανάσταση του μακεδονικού έθνους.
Τελικά, το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι ενώ ούτε οι Βούλγαροι ηγέτες του Ίλιντεν ούτε οι εν Μακεδονία Βούλγαροι ούτε οι εξαπατηθέντες ελληνόφωνοι και σλαβόφωνοι Έλληνες που συμμετείχαν σ' αυτήν, είδαν την επανάσταση ως τεκμήριο ύπαρξης «μακεδονικού έθνους», αλλά ο καθένας από τη σκοπιά του (οι Βούλγαροι ηγέτες είτε ως πρώτο στάδιο ενσωμάτωσης της Μακεδονίας στο Βουλγαρικό κράτος είτε ως τρόπο δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού υπερεθνικού κράτους κατά τα πρότυπα του Διαφωτισμού˙ οι Έλληνες ως χριστιανική επανάσταση και οι Βουλγαροσλάβοι είτε ως χριστιανική επανάσταση είτε ως επικράτηση του Βουλγαρισμού), έρχονται σήμερα οι Έλληνες Αντιεθνικιστές και ισχυρίζονται τα αντίθετα από αυτά που οι πρωταγωνιστές του Ίλιντεν πρέσβευαν.
Ένας ακόμη ελληνικός αντιεθνικιστικός μύθος αφορά τους "ντόπιους Μακεδόνες". Σύμφωνα με μια μυστηριώδη αντιεθνικιστική λογική, "ντόπιοι Μακεδόνες" είναι μόνο όσοι μιλούν τα μακεδονικά κι από αυτούς μόνον όσοι έχουν μακεδονική συνείδηση! Οι υπόλοιποι ντόπιοι Μακεδόνες δεν είναι ντόπιοι! Αυτή η λογική είναι κάπως χαμουτζίδικη, δηλαδή οφείλεται στην άγνοια της μακεδονικής πραγματικότητας. Φυσικά, δεν μπορεί κανείς να πει ότι οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν το 1924 είναι "γηγενείς Μακεδόνες". Ωστόσο, "γηγενείς Μακεδόνες" είναι τόσο
α) οι ελληνόφωνοι και/ή βλαχόφωνοι γηγενείς, όσο και
β) οι μακεδονόφωνοι ελληνικής συνείδησης πληθυσμοί (πλέον κατά το μεγαλύτερο μέρος τους ελληνοφωνούν).
Η απόδοση της έννοιας "γηγενείς Μακεδόνες" μόνο στους μακεδονόφωνους βουλγαρικής ή "μακεδονικής" συνείδησης, εκ μέρους των Αντιεθνικιστών Ελλήνων, συνιστά απάτη πρώτου μεγέθους. Το ένα τρίτο από τους πληθυσμούς που κατοίκησαν τη Μακεδονία αναγορεύεται αποκλειστικά σε "Γηγενή πληθυσμό", ενώ οι ελληνόφωνοι/βλαχόφωνοι/μακεδονόφωνοι Έλληνες - αυτοί, ΤΙ ΕΙΝΑΙ, για τους Αντιεθνικιστές μας; Δεν είναι "Ντόπιοι"; Φυσικά και είναι, αλλά οι Έλληνες Αντιεθνικιστές το αποσιωπούν, ώστε να στερήσουν το δικαίωμα της εντοπιότητας, άρα και του δικαιώματος κατοχής της Μακεδονίας, από τους υπερπληθέστερους (σε κάθε περίοδο της ιστορίας, ειδικά την μετά το 1821) Έλληνες, ελληνόφωνους ή μη, Μακεδόνες.
Πρόκειται για μια κατεξακολούθηση απάτη, με σκοπό να δικαιωθούν οι αλυτρωτικές βλέψεις κάποιων. Το γνωστό δράμα κάθε Έλληνα αντιεθνικιστή: προσπαθώντας να αντικρούσει τον εθνικισμό της χώρας του, καταλήγει να υπερασπίζεται τον εθνικισμό της γειτονικής χώρας.
Αναφέρουμε τα ονόματα αποδεδειγμένα σλαβόφωνων Γηγενών Μακεδόνων Ελλήνων οπλαρχηγών και αγωνιστών που έδρασαν μετά το 1904 στο πλευρό των Ελλήνων. Σε παρένθεση ο τόπος γέννησής τους:
1) Κωνσταντίνος Κώτας (Ρούλια – σημ. Κώτας Φλώρινας)
2) Παύλος Κύρου (Ζέλοβο – σημ. Αντάρτικο Φλώρινας)
3) Δημήτρης Νταλίπης (Γάβρος Καστοριάς)
4) Παύλος Ρακοβίτης (Ράκοβο)
5) Βαγγέλης Νάτσης (Στρέμπενο – σημ. Ασπρώγεια Φλώρινας)
6) Γιώργος Γιώτας-Γκόνος (Γιαννιτσά)
7) Δημήτρης Γκογκολάκης (Χομονδός – σημ. Μητρούσι Σερρών)
8) Αδελφοί Δουγιάμα (Μαροβίτσα – σημ. Καστανερή Κιλκίς)
9) Γιάννης Ράμιαλης (Ράμια Λαγκαδά)
10) Λάκης Νταηλάκης (Βερνίκι – σημ. αλβανικό)
11) Λάκης Πύρζας-Ζέζας (Φλώρινα)
12) Αντώνης Ζώης (Μορίχοβο – σημ. σκοπιανό!)
13) Στέφος Γρηγορίου (φλώρινα)
14) Παντελής Παπαϊωάννου ή Γραίκος (Κολέσινο Στρώμνιτσας – σημ. βουλγαρικό)
15) Χρήστος Τσότσος ή Βέσκας (Μπάχοβο – σημ. Πρόμαχοι Αριδαίας)
Άλλοι επώνυμοι Έλληνες μακεδονόφωνοι αντάρτες του Μακεδονικού Αγώνα.
1) Αρμενσκιώτης Σίμος (Αρμένσκο – σημ. Άλωνα Φλώρινας)
2) Βλάικος Γιώργος (Λούμνιτσα – σημ. Σκρά Κιλκίς)
3) Βλάχμπεης Στέργιος (Τζουμαγιά)
4) Γιοβάνης (Σλήμιτσα – σημ. Μηλίτσα Καστοριάς)
5) Γκαδούσης Ηλίας (Ζέλοβο)
6) Γκέλε Βαγγέλης (Τύρσια – σημ. Τρίβουνο Φλώρινας)
7) Αρχιμανδρίτης Γρηγόρης
8) Δημουλιός Ζήσης (Λέχοβο Φλώρινας)
9) Ζάικος Γιάννης (Μπρέσνιτσα – σημ. Βατοχώρι Φλώρινας)
10) Ήλκος Γιοβάνης (Πέτροβο – σημ. Άγιος Πέτρος Κιλκίς)
11) Ιγγλιτζής Γιάννης (Γιαννιτσά)
12) Ιωάννου Ντίνος (Γκορίτσοβο – σημ. Κέλλη Φλώρινας)
13) Καραϊσκάκης Γιώργος (Βογδάνιτσα)
14) Καπετάν Λάζος
15) Λαντζάκης Τράικος
16) Μήνος Δημήτρης (Όρμα Πέλλας)
17) Μιακόφτσης Γιάννης (Σταράβινα Μορίχοβου)
18) Μπακιρτζής Μήτσος (Βλάδοβο – σημ. Άγρας Πέλλας)
19) Μπέκος Βαγγέλης (Παλιός Μυλότοπος Γιαννιτσών)
20) Μπραγιάννης Τράικος (Ζίχοβο)
21) Ναούμ Νίκος (Νερέκ)
22) Νικολάου Ευάγγελος (Φλώρινα)
23) Οργαντζής Θανάσης (Γιαννιτσά)
24) Καπετάν Μαλέτσκος (Στρέμπενο)
25) Καπετάν Αντώνης (Μπράχοβο)
26) Πελτέκης Γκόνας (Όσσιανη – σημ. Αρχάγγελος Αλμωπίας)
27) Περήφανος Τζόλας
28) Ραδιναλής Γιοβάνης (Σλήμνιτσα)
29) Ράμος Βασίλειος (Όστιμα – σημ. Τρίγωνο Φλώρινας)
30) Στερίδης Γιώργος (Νεγκόβιανη – σημ. Φλάμπουρο Φλώρινας)
31) Σιωνίδης Μιχαήλ
32) Σουγαράκης Πέτρος (Μορίχοβο)
33) Σταφίδας Κώστας (Καρυδιά Έδεσσας)
34) Στεργίου Ντίνας
35) Στόγιαννης Σίμος
36) Τραϊανού Νικόλαος
37) Τριανταφυλλίδης Πέτρος (Μοναστήρι)
38) Τσίτσιος- Βλάχος Ιωάννης (Έδεσσα)
39) Χαλκιδάς ή Τράικος Γεώργιος (Κέλλη Φλώρινας)
40) Χρήστου Πέτρος (Μοναστήρι)
41) Χρήστου Συμεών (Όσιανη – σημ. Αρχάγγελος Ημαθίας)
Παραθέσαμε τον κατεβατό αυτό (πραγματικά μικρότατο μέρος) των μακεδονόφωνων Ελλήνων Μακεδόνων, προς προς αιώνια ντροπή των Ελλήνων Αντιεθνικιστών, που ή Βούλγαρους-Σκοπιανούς Εθνικιστές ή αμαθέστατους θα ‘πρεπε να θεωρούν τους εαυτούς τους, κι όχι «Αντιεθνικιστές». Επίσης τους καλούμε να προσέξουν τους τόπους καταγωγής των μακεδονόφωνων. Είναι ακριβώς αυτά τα μέρη, στα οποία το αντιεθνικιστικό παραλήρημα ανιχνεύει μειονότητες.

Οι Έλληνες «Αντιεθνικιστές» θεωρούν ότι είναι σωστό να χαρίζεται η γεωγραφική ονομασία «Μακεδόνας» στους Σκοπιανούς, και να αφαιρείται από τον «μακεδονόφωνο» Έλληνα μακεδόνα (και από τον ελληνόφωνο Έλληνα μακεδόνα, φυσικά). Γιατί το λέμε αυτό; Διότι δεν θα μπορούσε, φυσικά, o «μακεδονόφωνος» ντόπιος μακεδόνας Έλληνας να αυτοαποκαλείται «μακεδόνας», τη στιγμή που ο «μακεδονόφωνος» ντόπιος μακεδόνας «Μακεδόνας» θα αυτοαποκαλείται επίσης «μακεδόνας». Το σχήμα «Γεωγραφικά – όχι εθνικά – Μακεδόνας, κάτοικος Μακεδονίας» σε αντίθεση με το «Εθνικά Μακεδόνας, κάτοικος Μακεδονίας» είναι κάτι που αγγίζει τα όρια της γελοιότητας, όπως γελοίο θα ήταν να λέμε στην προφορική γλώσσα «μακεδόνας με μι κεφαλαίο εν αντιθέσει προς τον μακεδόνα με μι μικρό». Θα σήμαινε ότι μόνο οι δεύτεροι είναι οι νόμιμοι κάτοικοι του χώρου της ελληνικής Μακεδονίας.
Αν δεχτούμε ότι υπάρχουν «εθνικά Μακεδόνες», τότε θα αναγκαστούμε να δούμε πώς γεννήθηκε το «μακεδονικό έθνος». Θα ψάξουμε στους παράγοντες εθνογέννεσης (γλώσσα, θρησκεία, έδαφος). Έτσι, θα δούμε ότι παρ' όλο που τρεις απ' τα βασικότερους παράγοντες δημιουργίας εθνικής συνείδησης (τόπος, γλώσσα, θρησκεία) ήταν ίδιοι τόσο στους προγόνους των σημερινών «εθνικά Μακεδόνων μακεδόνων» όσο και στους προγόνους των «εθνικά Ελλήνων μακεδόνων» (σε μια εποχή κατά την οποία δεν φαινόταν καν η διαφορά μεταξύ των προγόνων των «εθνικά Μακεδόνων μακεδόνων» και των προγόνων των «εθνικά Ελλήνων μακεδόνων» και συνεπώς δεν υπήρχαν παρά μόνο μακεδονόφωνοι – και ελληνόφωνοι και βλαχόφωνοι – Ορθόδοξοι κάτοικοι Μακεδονίας), κατά ένα μυστηριώδη τρόπο, μόνο μερικοί από τους ντόπιους κάτοικους Μακεδονίας, Ορθόδοξους και μακεδονόφωνους, έγιναν εθνικά Μακεδόνες. Και έγιναν «εθνικά Μακεδόνες» εντελώς τυχαία, επίσης κατά ένα μυστηριώδη τρόπο: όταν το αποφάσισε ο Τίτο. Και μάλιστα έναν αιώνα, αφού είχε προηγηθεί η επικράτηση της ελληνικής και βουλγαρικής ταυτότητας στους μακεδόνες.
Γιατί μόνο μερικοί έγιναν Μακεδόνες; Σα να λέγαμε ότι οι μισοί ελληνόφωνοι Χριστιανοί Μωραϊτες δεν έγιναν Έλληνες, αλλά... Πελοποννήσιοι!! Και μάλιστα, 100 χρόνια μετά το 1821
Δηλαδή, σα να λέμε, ενώ το φυσιολογικό ήταν όλοι οι μακεδονόφωνοι Ορθόδοξοι να γίνουν «εθνικά Μακεδόνες», αυτοί έγιναν κυρίως Έλληνες και Βούλγαροι! Και όχι μόνο αυτό, αλλά πρώτα έγιναν Έλληνες και Βούλγαροι – η πλειονότητά τους! – και μετά από ένα αιώνα θυμήθηκαν κι έγιναν «Μακεδόνες»!!
Μιλάμε για τραγελαφικές υποθέσεις και συμπεράσματα, στα οποία θέλει η αντιεθνικιστική ελληνική προπαγάνδα, να μας κάνει να πιστέψουμε.




(ΑΝΤΙΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΤΑΧΑ) ΑΝΤΙ-ΕΒΡΑΪΣΜΟΣ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΦΡΩΝ
Είναι της μόδας τον καιρό αυτόν να "ξεσκεπάζεται" ο προαιώνιος εχθρός του Ελληνισμού, ο Σιωνισμός ή Εβραϊσμός. Και παλιά υπήρχε αυτή η τάση, αλλά τώρα γίνεται σταδιακά όλο και ισχυρότερη και δημοφιλέστερη. Οι πιο πονηροί δηλώνουν ότι δεν μισούν τους Εβραίους, αλλά τον μόνο Σιωνισμό (μάς ξέφυγε ένα δάκρυ τώρα). Αντίθετα οι πιο αυθόρμητοι μιλούν για "εβραιόψυχους", για πολέμιους του Ελληνισμού κ.λ.π. Τα θέματα με τα οποία ασχολούνται οι Εθνικιστές αυτοί ποικίλλουν: από το εάν έγινε το Ολοκαύτωμα και το πόσοι Σιωνιστές κυβερνούν τις τύχες του πλανήτη, ώς τη γενοκτονία των "Ελλήνων Φιλισταίων" (!), τον αφελληνισμό της Παλαιστίνης κατά την εγκατάσταση εκεί των Εβραίων (!!) και τις ραδιουργίες του Σιωνισμού (ή του Εβραϊσμού) σε όλα τα στάδια της Ελληνικής ιστορίας. Και μόνη η αντίληψη ότι επί 40 αιώνες ένα έθνος συνωμοτεί κατά ενός άλλου είναι αρκετή για να πείσει για τη φρενοβλάβεια μερικών. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκουν όλο το Κακό (και τη δύναμη) επί της Γης συγκεντρωμένο σε μια χούφτα ανθρώπων, τους Εβραίους, οι οποίοι δεν έχουν τίποτε άλλο κατά νου, από το να καταστρέψουν τον Ελληνισμό. Και ενώ οι Εθνικιστές πιστεύουν ότι ο Ελληνισμός είναι ανώτερος του Εβραϊσμού, ωστόσο παραθέτουν αμέτρητες και απίστευτες "ήττες του Ελληνισμού από τον Εβραϊσμό", δίχως να εξηγήσουν πώς γίνεται οι ανώτεροι Έλληνες να καταστρέφονται επί 3700 χρόνια από τους καταχθόνιους αλλά κατώτερους Εβραίους. Μόνη λογική εξήγηση θα ήταν ότι οι Έλληνες είμαστε ηλίθιοι που επί 37 αιώνες δεν αντιλαμβανόμαστε αυτό που οι φασίστες ορύονται ότι συμβαίνει, δηλαδή την συνωμοσία του Εβραϊσμού (ή Σιωνισμού). Φαίνεται ότι οι μόνοι έξυπνοι Έλληνες είναι οι Εθνικιστές αντι-εβραίοι.
Οι Εθνικιστές λένε ότι είναι κατά Σιωνιστών κι όχι κατά Εβραίων. Και δερνοκοπώνται για χατήρι των Παλαιστίνιων, οι οποίοι δήθεν είναι Έλληνες (Αμα ήταν Έλληνες, τότε γιατί 1)Δεν μιλάνε -ή δε μαθαίνουν- ελληνικά; 2)Δεν είναι Ορθόδοξοι; 3) Δεν ανακηρύσσουν την περιοχή τους Ελλάδα; ). Επιπλέον, οι Εθνικιστές είναι τόσο αμαθείς, ώστε λόγω του ονόματος "Παλαιστίνιοι", πιστεύουν ότι οι σημερινοί Παλαιστίνιοι είναι οι ίδιοι οι αρχαίοι "Φιλισταίοι", δηλαδή Έλληνες! (Βέβαια ειναι βλακεία επίσης ο ισχυρισμός ότι οι Φιλισταίοι ήταν Έλληνες. Σημιτικά μιλούσαν και Χεττιτικούς θεούς λάτρευαν). Ξεχνάνε ότι το όνομα "Παλαιστίνιοι" δόθηκε σε αυτόν τον αιώνα για τους Άραβες της περιοχής, κι ότι το όνομα "Παλαιστίνη" για όλη την περιοχή αυτήν πρωτοδόθηκε τον 2ο μ.Χ. αιώνα από έναν Ρωμαίο Αυτοκράτορα, ο οποίος ήθελε με αυτόν τον τρόπο να ταπεινώσει τους Εβραίους.
Επίσης, τους πιάνει ο αντι-ιμπεριαλισμός τους, αναφέροντας ότι οι Εβραίοι στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν ελάχιστοι στην Παλαιστίνη. Δηλαδή θέλουν να κάνουμε διεθνείς σχέσεις με βάση τα πληθυσμιακά κριτήρια του 1900. Φαντάζεται κανείς τι χάος θα προκαλούνταν, εάν τα σύνορα και οι σχέσεις των κρατών σήμερα (2003) ρυθμίζονταν βάσει των πληθυσμιακών δεδομένων του 1900. Έναν αιώνα πίσω ζούνε αυτοί που αγανακτούνε επειδή τότε οι Εβραίοι ήταν μειοψηφία. Και στη Μακεδονία μειοψηφία ήταν οι Έλληνες στις αρχές του 20ού αιώνα (όσο κι αν ήταν η μεγαλύτερη εθνότητα). Τι θα πεί αυτό; Ότι πρέπει να γυρίσουν στη Μακεδονία οι Τούρκοι και οι Βούλγαροι και οι Εβραίοι πρώην κάτοικοί της, και να ξαναγίνουμε μειοψηφία στην Μακεδονία;; Τέτοια βλακεία, οι Εθνικιστές θα την υποστήριζαν, ως "δίκαιη" τάχα; Οι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν νόμιμα στην Παλαιστίνη στα τέλη του 19ου-αρχές 20ού αιώνα. Δεν εισέβαλαν. Αγόραζαν γή και εκτάσεις από τους Άραβες, οι οποίοι, ως βλάκες που είναι, πρόθυμα πουλούσαν τη γή τους. Δεν τα έκλεψαν. Όταν οι Εβραίοι αγόρασαν αρκετή γη και έγιναν πολλοί, ανακήρυξαν κράτος. Ούτε εισέβαλαν, ούτε έκλεψαν τίποτε. [ Οι Άραβες ήταν αυτοί, οι οποίοι εισέβαλλαν τον 7ο αιώνα, τόσο στην Παλαιστίνη, όσο και παντού αλλού στη Μέση Ανατολή σφάζοντας και ληστεύοντας. ] Όταν ο ΟΗΕ, το 1947, πρότεινε σχέδιο διχοτόμησης της Παλαιστίνης σε Εβραϊκό και Αραβικό κράτος, οι Εβραίοι το δέχτηκαν, οι Άραβες το απέρριψαν και κήρυξαν τον πόλεμο κατά των Εβραίων. Έχασαν και το Ισραήλ απέκτησε τα σημερινά του σύνορα.
Να διευκρινίσω ότι είναι άλλο πράγμα το να απαιτείς να φύγουν οι Εβραίοι, ο στρατός τους και οι έποικοί τους από ολόκληρη την Δυτική Όχθη (πράγμα το οποίο απαιτώ κι εγώ), κι άλλο πράγμα να αρνείσαι στους Εβραίους να έχουν κράτος, επειδή αυτό τάχα είναι σιωνισμός. Ε, ας είναι. Δικαίωμα είχαν κι αυτοί για κράτος, αρκεί να μην αρνούνται στους Άραβες το δικαίωμα να έχουν Παλαιστινιακό Κράτος. Οι Εθνικιστές "Αντι-σιωνιστές" αρνούνται στους Εβραίους δικαίωμα κράτους. Από τη μια δεν δέχονται με ευμένεια Εβραίους στην Ελλάδα, (το ίδιο κάνουν και στά άλλα κράτη οι φασίστες) κι από την άλλη αρνούνται να υπάρχει Εβραϊκό κράτος. Από τη μία κατηγορούν τον "εβραιογενή εθνοκτόνο κοσμοπολιτισμό" κι από την άλλη αρνούνται εθνικό κράτος στους Εβραίους. Αλλά τι να περιμένει κανείς από αυτούς που ακόμα και τον Χίτλερ τον θέλουν Εβραίο στην καταγωγή ή ισχυρίζονται ότι οι Σιωνιστές σκόπιμα υποβοήθησαν να γίνει το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, ώστε να δημιουργηθεί κράτος Εβραϊκό (ενώ, όταν οι Έλληνες έσφαζαν μουσουλμάνους του Μωριά, ώστε να σφάξουν κι οι Τούρκοι Έλληνες, και η Ευρώπη να μας συμπονέσει, τότε ήταν μέλι-γάλα). Κι όλα αυτά τα αποκαλούν "αντι-σιωνισμό"! Και οργίζονται στο δικαίωμα ενός λαού δίχως πατρίδα επί 20 αιώνες να αποκτήσει πατρίδα, επειδή τάχα την παίρνει από άλλους. Φαίνεται δεν γνωρίζουν ότι ΟΛΑ τα εθνικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της πατρίδας μας, έγιναν ό,τι είναι τώρα (εθνικώς καθαρά) με σφαγές και ανταλλαγές πληθυσμών.
Ασφαλώς δεν είμαι αφελής να μην βλέπω ότι η Τουρκία και το Ισραήλ έχουν συμμαχήσει. Εμείς πρέπει να πράξουμε στο μέτρο του δυνατού ό,τι πρέπει για να χαλάσει η συμμαχία αυτή, διότι δυστυχώς το Ισραήλ επηρεάζει την Αμερική υπέρ της Τουρκίας. Δεν έχουμε καμμιά αυταπάτη για φιλία με το Ισραήλ, ούτε το αγαπάμε περισσότερο από τους Παλαιστίνιους. Ο καθένας κοιτά τα συμφέροντά του. Εμείς αγαπάμε τη δικαιοσύνη με τα σημερινά κριτήρια, του παρόντος, δίχως να πιστεύουμε σε συνωμοσίες. Ούτε οι Εβραίοι, ούτε οι Άραβες θα χύσουν ένα δάκρυ ή θα συμπολεμήσουν μαζί μας. Τόσο οι Εβραίοι όσο οι Άραβες είναι άνθρωποι και ως άνθρωποι είναι όλοι αδέρφια μας. Οι Εβραίοι, όμως, ως έθνος δεν είναι καθόλου αδέρφια μας - αλλά ούτε και οι Άραβες είναι. Και κυρίως δίχως να αδικούμε τον εβραϊκό λαό και τα δίκαιά του, ακόμη κι αν ίσχυαν όλα αυτά τα τερατώδη που έπραξε ή σκέφτηκε μια μειοψηφία του.

ΔΙΑΦΟΡΑ, ΣΚΟΡΠΙΑ, ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΔΗΓΜΑΤΑ
-"Ο Αλέξανδρος ήταν ιμπεριαλιστής και σφαγέας των λαών", μας λένε. Ενώ ο Κεμάλ ήταν προοδευτικός, και ο Στάλιν αρχάγγελος της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών στην ΕΣΣΔ και την Α. Ευρώπη.
-"Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 ήταν αντιφασιστικός", μας λένε. Πράγματι, ο φασίστας Μεταξάς πολεμούσε τους φασίστες Ιταλούς, γιατί τούς πέρναγε (από βλακεία) για κομμουνιστές, και δεν ήξερε τι έκανε. Πράγματι, ο λαός μας πολέμαγε τους Ιταλούς εισβολείς επειδή αυτοί ήταν φασίστες. ΌΧι επειδή ήταν εισβολείς (έτσι θέλουν να μάς πείσουν). Δηλαδή, άμα οι Ιταλοί ήταν κομμουνιστές ή δημοκράτες (θέλουν να μάς πούν), ο λαός μας δεν θα κουνούσε το δακτυλάκι του, και θα καλωσόριζε τα αδέλφια του, τους κομμουνιστές (ή δημοκράτες) απελευθερωτές! Ερε γέλια.
-"Η ιστορία της Κύπρου είναι ιστορία χαμένων ευκαιριών. Απορρίπτουμε λύσεις, τις οποίες χρόνια αργότερα θυμούμαστε και κατηγορούμε τον εαυτό μας που δεν τις δεχθήκαμε, και μετά έχουμε χειρότερες λύσεις. Ας δεχθούμε ΤΩΡΑ τις προτεινόμενες λύσεις, ώστε να μην προταθούν ύστερα χειρότερες", μάς λένε. Πράγματι, με μια μικρή διαφορά που αποσιωπάται: ότι οι παλιές λύσεις αυτές (π.χ. Ζυρίχη 1959) είναι ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ που φθάνουμε στις σημερινές, χειρότερες λύσεις. Ότι οι "χαμένες ευκαιρίες" ήταν αυτές που έδιναν δικαίωμα βέτο σε μια μειονότητα 18%, ότι αυτές οι χαμένες ευκαιρίες έδιναν δικαίωμα επέμβασης στην Τουρκία, και άλλα πολλά που οδήγησαν (κι έδωσαν το δικαίωμα) σε πολλές ανομίες τουρκικές. Εμείς λοιπον, αυτές τις σημερινές "ευκαιρίες" τις απορρίπτουμε ως απαράδεκτες, και ζητάμε από τους Ελληνες οι οποίοι μας προτείνουν να τις αποδεκτούμε, να πολεμήσουν για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης της πλειοψηφίας των κατοίκων της Κύπρου, όπως πολεμάνε για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των Ζαπατίστας, των Τσετσένων, των Κοσοβάρων, των Βοσνίων και της φυλής των Μάο-Μάο.
-"Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους Τουρκοκύπριους. Είναι καλοί και αντιτίθενται στο Ντεκτάς και την Άγκυρα", μας λένε. Πράγματι, οι Τουρκοκύπριοι είναι καλοί. Τόσο καλοί, που ήταν οι συνεργάτες των Άγγλων κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, οι βασανιστές των Κυπρίων αγωνιστών, αυτοί που εμπόδισαν το νόμιμο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού. Αυτοί τώρα διαδηλώνουν και φωνάζουν ηρωικά κατά του Ντεκτάς, επειδή θέλουν να "επιλυθεί" το Κυπριακό, όχι φυσικά για να τα βρούνε με τα "αδέλφια τους τους Ελληνοκυπρίους", αλλά για να φάνε από τα λεφτά της Ε.Ε., να πληρώνουν οι Ελληνοκύπριοι για να ανορθωθεί η οικονομία του γελοίου, ανίκανου κράτους τους, και ταυτόχρονα να κυβερνάνε (μέσω του βέτο που θα διαθέτουν) την Κύπρο.
(ό,τι έκαναν και οι Οθωμανοί με τους Ραγιάδες: τους είχαν για να τούς ταίζουν αυτοί)
Να μάς λείπουν τέτοια "Αδέλφια": Οι "καλοί Τουρκοκύπριοι" που δε φταίνε για τίποτε κακό, που είναι πάντα άβουλα πιόνια, που πάντα είχαν τις καλλίτερες προθέσεις για εμάς, που ποτέ δεν μπόρεσαν να μας δείξουν πόσο καλοί είναι, γιατί πάντα, συνέχεια τους καταπιέζουν οι κακοί ηγέτες τους, οι οποίοι φαίνεται προήλθαν από το Φεγγάρι κι όχι απο τον τουρκικό λαό, και γι' αυτό είναι τόσο κακοί, σε αντίθεση με τον λαό. Να απομείνουν μόνοι τους και φτωχοί μέσα στο υπανάπτυκτο κράτος τους, μαζί με τα πραγματικά τους αδέλφια, τους Τούρκους της Ανατολίας. Ελευθερία και δική τους πατρίδα ήθελαν. Την κέρδισαν. Να υποστούν λοιπόν τις συνέπειες της ελευθερίας τους. Αυτό είναι το δίκαιο. Όχι να ζητάνε και να τούς ταίζουμε. Κι ας ενώσουν όσο θέλουν (μας απειλούν τάχα!) την κατεχομενη Κύπρο με την Τουρκία. Έτσι κι αλλιώς, ενωμένη είναι.
-"Να συνεκμεταλλευτούμε το Αιγαίο. Η οικονομική συνεργασία θα τονώσει την ειρηνική συνύπαρξη", μας λένε. Ναι, φυσικά. Να συνεκμεταλλευτούμε την Ίμβρο και την Τένεδο πρώτα όμως. Και να συνεργαστούμε όπως οι Γαλλο-Γερμανοί και οι Γερμανο-Βρεταννοί συνεργάστηκαν οικονομικά μεταξύ 1900-1914, και το εμπόριο αυξήθηκε κατά 137% και 100% αντίστοιχα, δίχως αυτό να αποτρέψει τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η "οικονομική συνεργασία" τότε γιατί δεν απέφερε και ειρήνη;
-"Αφού Γάλλοι και Γερμανοί, αντίπαλοι στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και σ' αυτόν του 1871, θανάσιμοι εχθροί άλλοτε, σήμερα τα έχουν βρει, γιατί να μη τα βρουν και οι Έλληνες με τους Τούρκους;" Διότι 1) Η Γαλλο-Γερμανική έχθρα διήρκησε μεταξύ 1871-1945, 74 χρονάκια, ενώ η Ελληνο-Τουρκική βαστά από το 1071 ώς το 1974 (τουλάχιστον), 903 χρόνια, 2) Οι Γερμανοί δεν κατέλαβαν την πρωτεύουσα των Γάλλων ούτε τους ρήμαξαν, 3) Ούτε οι Γερμανοί ούτε οι Γάλλοι εφάρμοσαν τις μεθόδους του.. τουρκικού/αραβομογγολικού πολιτισμού ο ένας στον άλλον, όπως τις εφάρμοζαν οι Τούρκοι επί 500-700 χρόνια στους Έλληνες, 4) Γερμανοί και Γάλλοι είναι ευρωπαϊκά, σοβαρά έθνη. Οι Τούρκοι, που έχουν τη νοοτροπία της στέπας, τι έθνος είναι;
ΦΤΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ;
-"Οι Τούρκοι της Θράκης καταπιέζονται επειδή δεν τους αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν", μάς λένε οι αντιεθνικιστές μας. Να αυτοαποκαλούνται λοιπόν όπως θέλουν. Και να έχουν όλα τα δικαιώματα των υπολοίπων Ελλήνων πολιτών. Ελληνες σίγουρα, δεν είναι. Εμείς δεν τους καλούμε επισήμως, ως κράτος, "Τούρκους" κι ούτε πρόκειται να το πράξουμε, εφόσον δεν επιστρέψουν πρώτα στα σπίτια τους οι Ελληνες της Κωνσταντινούπολης και της Ίμβρου. Δεν είμαστε χαζοί να απεμπολήσουμε κάθε διαπραγματευτικό χαρτί. Κι αν είναι επισήμως να αποκαλέσουμε "Τούρκους" κάποιους Μουσουλμάνους στην Θράκη, τότε θα αποκαλέσουμε "Πομάκους" και "Τσιγγάνους" τους υπόλοιπους μουσουλμάνους της περιοχής( που ούτε κι αυτοί Έλληνες είναι). Αλλιώς δεν αποκαλούμε κανέναν επισήμως "Τούρκο". Γιατί έτσι μας συμφέρει, και γιατί όντως οι μισοί μόνο είναι Τούρκοι.
-"Το 1922 η Ελλάδα εισέβαλλε στην Τουρκία", μάς λεν μ' ένα στόμα μια φωνή όλοι οι Τούρκοι, και οι "αντιεθνικιστές" Ελληνες . Και ποιο είναι το κριτήριο που καθορίζει εάν μια στρατιωτική ενέργεια εκτός συνόρων είναι "εισβολή" ή "απελευθερωτική πράξη"; Το εάν πέτυχε ή απέτυχε; Δηλαδή οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ήταν "απελευθερωτικοί", απλώς επειδή τα εδάφη στα οποία εισέβαλε ο ελληνικός στρατός είναι σήμερα τμήμα της Ελλάδας, ενώ η Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν "εισβολή", επειδή τα εδάφη της Ιωνίας δεν είναι σήμερα τμήμα της Ελλάδας; Και τι θα πεί "Τουρκία"; "Τουρκία" ήταν και ο Μωριάς στα 1820. "Τουρκία" ήταν και η Θεσσαλία στα 1850. Πολύ ενδιαφέρουσα η αντίληψη που έχουν αυτοί οι "αντιεθνικιστές" τελικά: όταν αναφέρονται στους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους αποφεύγουν να πουν "απελευθέρωση" της Μακεδονίας και λένε "ενσωμάτωση", ενώ όταν πρόκειται για τον ατυχή Μικρασιατικό Πόλεμο, τότε λένε "εισβολή". Μήπως αυτά όλα τα λένε απλώς επειδή θέλουν να αποσιωπηθεί η πραγματική πληθυσμιακή σύνθεση της Μικράς Ασίας ώς το 1922, και η ύπαρξη τότε ελληνικής πλειονότητας στην Ιωνία; Ή να υποθέσουμε, ότι απλώς δεν την γνωρίζουν ούτε κι αυτοί;
-"Στην ελληνική Μακεδονία υπάρχει μακεδονική μειονότητα", μας λένε οι αντιεθνικιστές μας. Δηλαδή, οι ντόπιοι σλαβόφωνοι μακεδονομάχοι κατά τον 19ο και αρχές του 20ού αιώνα, τι ήταν; Προδότες της σλαβοφωνίας τους; Αλλού λοιπόν να το πείτε το παραμύθι, "αντιεθνικιστές" και "ευρωπαϊστές", το παραμύθι ότι η γλώσσα συνεπάγεται έθνος. Το αν υπάρχουν μεταξύ των σλαβοφώνων Ελλήνων πολιτών ελάχιστοι με "μακεδονική" συνείδηση, δεν δημιουργεί ζήτημα μειονότητας. Και κυρίως, δεν δημιουργείται "μακεδονικό" έθνος από αυτούς, οι οποίοι ώς το 1944 ήταν μέλη της βουλγαρικής φασιστικής /κατοχικής οργάνωσης και μετά ξαφνικά έγιναν "Μακεδόνες".
-"Ευρωπαϊκή δύναμη η Τουρκία από τον 16ο αιώνα", είπε ο πρωθυπουργός της χώρας μας. Αλλά γιατί είπε "από τον 16ο" κι όχι "από τον 15ο" και μάλιστα από το 1453; Έχουμε ξεπεράσει πλέον τις εθνικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, τους πατριωτικούς αταβισμούς. Και τί έγινε που ώς τώρα νομίζαμε ότι το 1453 είναι το σύμβολο των σφαγών και εξαδραποδισμών του λαού μας; Λάθος! Είναι η απαρχή της εισόδου της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή οικογένεια, κι όσοι το βλέπετε αλλιώς, φταίνε τα υπερθνικιστικά σχολικά βιβλία που διαβάζατε. Κι ο Κεμάλ, δεν ήταν ο πρώτος ευρωπαϊστής ηγέτης των Τούρκων, πάλι σφάλλουν τα σχολικά βιβλία των Ελλήνων. Ο Μωάμεθ ο Πορθητής ήταν. Να του αρνιόμασταν το αίτημα για εξευρωπαϊσμό; Αλί και τρισαλί.
-"Την ιστορία την γράφουν οι νικητές", λένε οι αντιεθνικιστές,με μια δόση κατάκρισης του γεγονότος αυτού, ίσως επειδή θυμούνται τις δικές τους ήττες. Βέβαια. Γι' αυτό και οι ίδιοι αποκαλούν "εισβολή" την απελευθέρωση της Σμύρνης και της Α. Θράκης από τους (ηττηθέντες Έλληνες); Γιατί, όμως, προσπαθούν να ξαναγράφουν την ιστορία της Μακεδονίας, ως "μη ελληνικής περιοχής", αφού την έχουμε ήδη γράψει εμείς ως νικητές; Όποτε τους συμφέρει θέλουν να αντικρούσουν το δόγμα κι όποτε τους συμφέρει δεν θέλουν, αλλά το επαινούν ως σωστό;

Πηγές, βιβλιογραφία και σύνδεσμοι:
1)Κώστα Χατζηαντωνίου, «Εθνικισμός και ελληνικότητα» εκδ. Πελασγός
2)Ίωνα Δραγούμη, "Ελληνικός Πολιτισμός", εκδ. Φιλόμυθος
3)Πάτρικ Λη Φέρμορ, «Ρούμελη-Ταξίδι στη βόρεια Ελλάδα" εκδ. Ωκεανίδα
4)Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, «Ιός», διάφορα άρθρα
5)Μεγάλου Βασιλείου «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφέλοιντο λόγων»
6)Ελένης Αρβελέρ "Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας" εκδ. Ψυχογιός
7)Θάνου Μαρκόπουλου «Στο σχολειό με χαρτί και καλαμάρι» εκδ. Καλειδοσκόπιο
8)Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη
9)Φαίδωνος Κουκουλέ «Βυζαντινών βίος και πολιτισμός», εκδ. Παπαζήση
10)Gerard Walter «Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο» εκδ. Δημ. Ν. Παπαδήμα
11)Sir Steven Runciman «The Fall of Constantinople» Cambridge, Canto
12)Sir Steven Runciman «The Great Church under captivity»
13)Στήβεν Ράνσιμαν «Η Βυζαντινή θεοκρατία»
14)Έλλης Σκοπετέα, «Το πρότυπο βασίλειο και η Μεγάλη Ιδέα»
15)Κώστα Κύρρη, «Τουρκία και Βαλκάνια» εκδ.Εστία
16)Ζάρεβαντ «Παντουρανισμός» εκδ.Ρήσος
17)Περιοδικό Ελλοπία, διάφορα τεύχη
18)π. Ι. Ρωμανίδη «Ρωμηοσύνη Ρωμανία Ρούμελη»
19)Ορέστη Ηλιανού "Απόψεις για το παρελθόν και το μέλλον των Ελλήνων" εκδ. Ιωλκός
20)Περικλή Ροδάκη, «Οι Θράκες μουσουλμάνοι» εκδ. Ρήσος
21)Γεώργιου Κ. Σκαλιέρη "Λαοί και Φυλαί της Μικράς Ασίας"
22)Ιστορία του Ελληνικού έθνους, εκδ. Αθηνών
23)Στρατηγού Γιάννη Μακρυγιάννη, "Απομνημονεύματα" εκδ. Πέλλα
24)Νίκου Ματσούκα, "Ιστορία της Βυζαντινής Φιλοσοφίας" εκδ. Βάνιας
25)Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου "Ιστορία του ελληνικού έθνους"
26)Άγιου Νεκτάριου "Περί μεσαίωνος και Βυζαντιακού Ελληνισμού"
27)Ιστοσελίδα της εν Ελλάδι Εκκλησίας, αφιέρωμα στο 1821

28)π. Γ. Μεταλληνού "το '21 και οι συντελεστές του"

29)Ιστοσελίδα όπου αναπαρίστανται τα κοσμικά κτίρια της Πόλης το έτος 1200
30)Αναστάσιου Φιλιππίδη "Οι εθνικές μας ονομασίες"
31)π. Ι. Ρωμανίδη "Οι διεκδικήσεις των γειτόνων μας", "Κωστής Παλαμάς και Ρωμηοσύνη"

32)Tamara Talbot Rice, βυζαντινολόγου, "Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο", εκδ Παπαδήμας

33) Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Απομνημονεύματα, εκδ. Αφών Τολίδη

33)Ι. Κακριδή "Οι Αρχαίοι Έλληνες στην νεοελληνική λαϊκή παράδοση"

34)Νεοκλή Σαρρή, "Οσμανική Πραγματικότητα"

35)Φώτη Δημητρακόπουλου, "Βυζάντιο και νεοελληνική διανόηση" εκδ. Καστανιώτη

36)Νίκου Τσάγγα, "Μάτζικερτ, η αρχή του τέλους του Μεσαιωνικού Ελληνισμού" εκδ. Γκοβοστή

37)Περιοδικό "Σύναξη", διάφορα τεύχη

38)Θεόδωρου Ζιάκα, "Γιατί έγιναν οι Έλληνες χριστιανοί"

39)Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, "Ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας"

40)Hans-Georg Beck, βυζαντινολόγου, "Η Βυζαντινή Χιλιετία"

41)Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από την Δυτική Ευρώπη το 1204

42) περιοδικό "Βυζαντινός Δόμος"

43)Αργύρη Εφταλιώτη "Ιστορία της Ρωμιοσύνης"

44)Στήβεν Ράνσιμαν, "Η τελευταία βυζαντινή αναγέννηση"

45)Οι Θετικοί Επιστήμονες της Βυζαντινής εποχής

46) Προκόπιου, "Περί Κτισμάτων"

47) Ιωάννη Χολέβα "Οι Έλληνες Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας" εκδ. Ρήσος

48) Λιουτπράνδου της Κρεμώνας "Πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη" εκδ. Στοχαστής

49) Μουσταφά Ελ Αμπαντί, ιστορικού "Η Αρχαία Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας" εκδ. Σμίλη

50) Αρχαιοπληξία

51) Η άποψη ενός σλαβόφωνου, αλλά Έλληνα, για τη σλαβοφωνία.-


Alaslen, Yaneff
view
Anastassof, Andreas
view
Andon, Ontze
view
Andreitch, Yefto
view
Athanas, Gheorghi
view
Atseff, Isvan
view
Atze, Iovan
view
Atze, Zode
view
Blajo, Stoyanoff
view
Blajo, Todor
view
Blajoff, Jovan
view
Blazjoff, Ivan
view
Boches, Thoma
view
Bochkoff, Reve
view
Bockeo, Risto
view
Bogaeff, Todo
view
Boginoff, Kiro
view
Bojian, Milzoff
view
Bojinoff, Toche
view
Bozinoff, Ivan
view
Coleff, Trayev
view
Corde, Dniso
view
Costa, Nicola
view
Costa, Tovanoff
view
Costeff, Pantche
view
Decno, Jordan
view
Deda, Marya
view
Dimitri, Theodor
view
Dimitridje, Constandy
view
Dimitrieff, Gheorghi
view
Dimo, Smia
view
Dimo, Thodor
view
Dimtche, Blajeff
view
Dimtche, Gliwchoff
view
Dimtche, Pandileff
view
Dinckhoff, Andren
view
Eripoun, Yovan
view
Evangelos, Lazars
view
Fraidic, Simonoff
view
Fraitze, Atanasi
view
Gafiroff, Tomtche
view
Georgeff, Ilia
view
Georgeff, Pero
view
Georges, Jovan
view
Georgi, Georgieff
view
Georgieff, Petre
view
Georguieff, Slaftche
view
Geta, Deda
view
Ghaorghieff, Nikola
view
Ghioreff, Nikola
view
Giorgi, Anton
view
Goreff, Traitre
view
Gospa, Mita
view
Gotsef, Pavel
view
Govulovitch, Slanco
view
Hristo, Stephko
view
Ibrahim, Urmer
view
Illia, Jovan
view
Ilo, Atarness
view
Iovan, Nikola
view
Ioveff, Dimtche
view
Ioveff, Elenka
view
Ivanoff, Tsvetan
view
Jofcef, Ilia
view
Jonati, Stefan
view
Kirize, Pimo
view
Kitanoff, Ekaterina
view
Kitanoff, Thoma
view
Konzman, Traico
view
Kostaki, Georgi
view
Kotche, Georgi
view
Kraleff, Dimitr
view
Kraleff, Sazar
view
Kristo, Milan P.
view
Kroum, Nicolas
view
Krstr, Thodor
view
Levy, Luna
view
Levy, Mentech
view
Levy, Sol
view
Loina, Simadin
view
Lorentzi, Louzi
view
Luca, Dragotin
view
Luca, Vassil
view
Marco, Risto
view
Marko, Deda
view
Marko, Risto
view
Maschits, Ilia
view
Menasse, Ivaac
view
Mennirovitz, Jovan
view
Miladin, Blageo
view
Milik, Paole
view
Mladen, Petre
view
Mladen, Spiro
view
Mladenoff, Blajo
view
Mladin, Kosta
view
Montsilo, Milivoje
view
Mustafa, Mehmed
view
Nasdoff, Dimitri
view
Naskoff, Stvian
view
Nastoff, Milan
view
Natan, A. Jacob
view
Natan, Abram Yaco
view
Natan, Delicia
view
Natan, Harve
view
Natan, Issac
view
Navuni, Boljoj
view
Nedelco, Iovan
view
Nicoloff, Petrouch
view
Niedoff, Filo
view
Ordan, Pantche
view
Panayotis, Iandon
view
Panayotis, Roza
view
Panko, Tomtche
view
Papas-Eftim, Kosta
view
Pappanicolas, Kostanain Panco
view
Pavkoff, Costo
view
Perikli, Traiko
view
Petcoff, Nicola
view
Petcoff, Stoytche
view
Petkoff, Tanasko
view
Petkoff, Tassa
view
Petre, Thoma
view
Petre, Yoran
view
Petroff, Christo
view
Petroff, Spiro
view
Petrovich, Thodor
view
Petseff, Qiwe
view
Plaveva, Cena
view
Rade, Temtche
view
Rampo, Tomeff
view
Rista, Nicola
view
Ristoff, Kosta
view
Ristoff, Mladen
view
Sardoff, Andreia
view
Sasdoff, Traitche
view
Simo, Aristo
view
Simon, Dimetri
view
Slafco, Dinstehe
view
Smileff, Andrea
view
Soppi, Zefo
view
Sourris, Juda
view
Spasso, Ilia
view
Spiro, Christo
view
Stajanoff, Vesko
view
Stanikoff, Milce
view
Stefanoff, Trajan
view
Stefco, Anto
view
Steffoff, Alexandra
view
Steffoff, Nadezda
view
Steffoff, Turpo
view
Stefkoff, Boiko
view
Stefkoff, Necho
view
Stefkoff, Necho
view
Steno, Nicolas
view
Stoikoff, Pavle
view
Stoyan, Taceff
view
Stoyan, Todoroff
view
Stoyanoff, Bone
view
Tanptze, Dimitri
view
Theodor, Alexandre
view
Thodor, Cotze
view
Tirpe, Anta
view
Tirpe, Tesa
view
Tocheff, Velko
view
Todef, Nicola
view
Todor, Stoian
view
Todor, Traiko
view
Tovetoff, Stadimir
view
Traico, Spiro
view
Traiko, Nicola
view
Traiko Burko, Alexander
view
Traikoff, Ilia
view
Traikoff, Spasso
view
Traikoff, Todor
view
Traikova, Giurgia
view
Traikova, Petka
view
Traitche, Blayo
view
Traizo, Ilia
view
Trayanovitch, Gheorghe
view
Tripko, Mitre
view
Tryphonoff, Nicolas
view
Tsvetco, Costa Occho
view
Tsvetco, Decho
view
Tsvetko, Stoykoff
view
Tsvetko, Stoyna
view
Vafiadis, Nicola
view
Vassil, Petre
view
Vassil, Simadin
view
Velko, Kovan
view
Velkoff, Lazo
view
Velkoff, Simon
view
Velkoff, Todor
view
Yaneff, Nicolas
view
Yaneff, Nicolas
view
Yaneff, Zafer
view
Yautcheff, Carsto
view
Yoveff, Stjetan
view
Zaf...r, Ilia
view
Zafir, Bogoja
view
Zafir, Dimitche
view
Zdrafko, Iovan
view
Zdrasso, Krste
view
Zenel, Halim
view
Ziftsits, Miladin
view
Zraiko, Masumoff
view
Zwetan, Stoyan
view