"Επίθεση" στον τάφο του Φιλίππου από Ακαδημαϊκό σε συνεργασία με ΕΛΛΗΝΙΔΑ καθηγήτρια!

Σε προηγούμενο post σχετικά με τη συνεχιζόμενη Σκοπιανή προπαγάνδα είχε αναφερθεί ένας Ρουμάνος ακαδημαϊκός του Πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας που λέγεται Eugene Borza και ο οποίος διαφημίζεται ως ο ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΟΣ επί της αρχαίας Μακεδονίας παρόλο που ΟΥΤΕ ΖΕΙ...ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ από αυτήν. Συνεργάστηκε με την Ελληνίδα (!) καθηγήτρια Όλγα Παλαγγιά , (συμμετοχή σε πρόγραμμα τιυ ιδρύματος Ωνάση) προκειμένου να διαψεύσουν τον Μανώλη Ανδρόνικο σχετικά με τους τάφους της Βεργίνας. Στην Ελλάδα ΠΑΝΤΑ θα υπάρχουν καλοθελητές, έτοιμοι να καταφερθούν εναντίον της χώρας που ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ. (Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι φιλοσκοπιανοί είναι κυρίως υπάλληλοι του Ελληνικού Δημοσίου κι επικίνδυνα παράσιτα της τσέπης του Έλληνα Φορολογούμενου). Κάποιοι το κάνουν με αντάλλαγμα ... κάποια απλά λόγω έμφυτης ηλιθιότητας!
Κι επειδή είναι γνωστή και αισθητή η Αμερικανική πίεση και βιασύνη για "κλείσιμο" του Σκοπιανού πριν τις εκλογές στις ΗΠΑ , είδαμε τη θεωρία του Σκοπιανού Ακαδημαικού να δημοσιεύεται στο Αμερικανικό National Geographic που στην Ελλάδα εκπροσωπείται από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη. Για το θέμα υπάρχει ΠΛΗΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ και ΕΓΚΥΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ στην ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ History of Macedonia που αξίζει να επισκεφθείτε για να εμβαθύνετε στα ιστορικά
Διαβάζουμε σχετικά στο ΕΘΝΟΣ
Το Νάσιοναλ Τζεογκράφικ αμφισβητεί τον Ανδρόνικο με σκοπιανή... ομπρέλα
Ακόμη μία φορά, τα συμπεράσματα του Μανόλη Ανδρόνικου για τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας αμφισβητούνται. Αυτή τη φορά, μέσω του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ (National Geographic) και σε μια περίεργη συγκυρία: ενώ το Σκοπιανό με τις αμερικανικές πιέσεις προς την ελληνική πλευρά... βρίσκεται στην επικαιρότητα.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ν. Τζ.» που αναπαράγεται σε πολλές αρχαιολογικές ιστοσελίδες ανά τον κόσμο, ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο τον Αριδαίο και στη σύζυγό του και όχι στον Φίλιππο τον Β τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Παρουσιάζονται επιχειρήματα του Ευγένιου Μπόρζα , που έχει συνεργαστεί με μια Ελληνίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου, την Ολγα Παλαγγιά. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, ο τάφος δεν είναι του Φιλίππου. Το περίεργο είναι πώς φτάσαμε σε αυτή την τόσο ευρεία δημοσίευση.

Τον περασμένο Ιανουάριο το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχαιολογίας, του οποίου στέλεχος είναι ο κ. Μπόρζα, διοργάνωσε ένα συνέδριο με τίτλο «Η χρονολόγηση των βασιλικών μακεδονικών τάφων στη Βεργίνα».

Στο συνέδριο αυτό πήραν μέρος όσοι συμφωνούν πως οι τάφοι δεν ανήκουν στον Φίλιππο τον Β', αλλά κανείς από την άλλη πλευρά. Δηλαδή, δεν μίλησαν οι μαθητές του Ανδρόνικου, οι οποίοι μάλιστα μετείχαν στις ανασκαφές και στη μελέτη του υλικού. Πολύ απλά, επειδή δεν εκλήθησαν.
Τώρα, τα βασικά συμπεράσματα του συνεδρίου παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα του αμερικανικού περιοδικού Νάσιοναλ Τζεογκράφικ χωρίς, και πάλι, να έχει αναζητηθεί κάποιο επιχείρημα από εκείνους που υποστηρίζουν τα αντίθετα. Επίσης, ο κ. Μπόρζα και η κ. Παλαγγιά εκπονούν ανάλογη εργασία για το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα.

Η Ελλάδα μοιάζει να είναι απούσα από αυτήν τη συζήτηση. Ιδιαίτερα σε αυτούς τους καιρούς, οπότε οι Σκοπιανοί πιάνονται από κάθε είδους επιχείρημα, μια αντιστροφή της αρχαιολογίας θα τους βόλευε πολύ.

Δηλαδή, θα έκαναν τα πάντα για να αποδείξουν πως οι Αιγές, που έχουν ταυτιστεί με τη Βεργίνα από τον Μανόλη Ανδρόνικο, δεν είναι εκεί. Θα τους βόλευε πολύ να ενσπείρουν αμφιβολίες περί του αν οι Αιγές βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους.

Η αρχαιολογία θα πρέπει να στηρίζεται στα δεδομένα της έρευνας και να μη τα ερμηνεύει κατά το δοκούν. Ο αείμνηστος Μανόλης Ανδρόνικος και οι συνεργάτες του είχαν αδιάσειστα επιχειρήματα όταν μίλησαν για Αιγές και Βασιλικό Τάφο του Φιλίππου.

Τα επιχειρήματα εξακολουθούν να ισχύουν. Αλλά πώς να μιλήσει κανείς για τη διαφαινόμενη διαστρέβλωσή τους όταν μέσα στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο στέλεχος του υπουργείου Πολιτισμού είπε με πόζα πως η Βεργίνα δεν είναι οι Αιγές και κανείς δεν τον έστειλε να διαβάσει αρχαιολογία;

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΩΤΤΗ

Το NATIONAL GEOGRAPHIC έγραψε:
Alexander the Great's "Crown," Shield Discovered?
Sara Goudarzi
for National Geographic News

April 23, 2008
An ancient Greek tomb thought to have held the body of Alexander the Great's father is actually that of Alexander's half brother, researchers say.

This may mean that some of the artifacts found in the tomb—including a helmet, shield, and silver "crown"—originally belonged to Alexander the Great himself. Alexander's half brother is thought to have claimed these royal trappings after Alexander's death.
The tomb was one of three royal Macedonian burials excavated in 1977 by archaeologists working in the northern Greek village of Vergina (see map of Greece).

Excavators at the time found richly appointed graves with artifacts including a unique silver headband, an iron helmet, and a ceremonial shield, along with a panoply of weapons and an object initially identified as a scepter.

"[Archaeologists] announced that the burial in the main chamber of the large rich [tomb] was that of Philip II, father of Alexander the Great, who was assassinated in 336 B.C," said Eugene N. Borza, professor emeritus of ancient history at Pennsylvania State University.

But recent analyses of the tombs and the paintings, pottery, and other artifacts found there, suggest that the burials are in fact one generation more recent than had previously been thought, Borza said.

"Regarding the paraphernalia we attribute to Alexander, no single item constitutes proof, but the quality of the argument increases with the quantity of information," he said.

"We believe that it is likely that this material was Alexander's. As for the dating of the tombs themselves, this is virtually certain."

Tomb Mystery

The original excavation at Vergina was led by Manolis Andronikos, an archaeologist at Greece's Aristotle University of Thessaloniki who died in 1992.

His team found the first tomb to be a simple stone box containing human remains identified as a mature male, a somewhat younger female, and a newborn.

Tomb II, a large vaulted tomb with two chambers, contained the remains of a young woman and a mature male.

Tomb III, with two vaulted chambers, was the resting place of a young teenager, most likely a male.

Both of the larger tombs contained gold, silver, and ivory ornaments, as well as ceramic and metal vessels.
"[Andronikos] presented his theories [that the tombs were those of Alexander's father and his family] with great skill, and the Greek nation responded with fervent enthusiasm," Borza said.

"Indeed I was one of those who, in two early articles in the late 1970s, accepted Andronikos' view that the remains were those of Philip II."

Borza started to doubt Andronikos' conclusions, however, as he studied the evidence.

He contacted Olga Palagia, an art historian at the University of Athens, to evaluate the tombs' construction, pottery, and paintings.

Soon the duo realized the significance of the fact that Tomb II and Tomb III were built using a curved ceilings called barrel vaults.

"The earliest securely dated barrel vault in Greece dates to the late 320s [B.C.], nearly a generation after the death of Philip II," Borza told National Geographic News.

Palagia also found that paintings on the exterior frieze of the tomb reflected themes that were likely from the age of Alexander the Great, rather than that of his father.

The paintings depict a ritual hunt scene with Asian themes, suggesting influences resulting from Alexander's extensive campaigns to the east.

(Read related story: "Alexander the Great Conquered City via Sunken Sandbar" [May 15, 2007].)

Treasures

The six-foot (two-meter) scepter found at the burial site is another clue, Borza added.

"We have several surviving coins issued in his own lifetime showing Alexander holding what appears to be a scepter of about that height," he said.

Additionally, a number of silver vessels discovered in Tomb II and Tomb III are inscribed with their ancient weights, which use a measurement system introduced by Alexander the Great a generation after Philip II's death.

"Once we have determined on archaeological grounds that Tomb II is a generation later than Philip II's death, we can then ask, Whose tomb is it?" Borza said.

"We have a double royal burial from this era attested in the ancient literature. Thus the tomb is that of [Alexander's half brother] Philip III Arrhidaeus and his queen, Adea Eurydice."

Borza and Palagia discussed their new analysis at the meeting of the Archaeological Institute of America in January. Their findings will be published in a forthcoming study from the German Archaeological Institute.

Most of the ancient artifacts found at Vergina are on display today at a museum at the site of the tombs.

Death of Alexander

Alexander died of disease in ancient Babylon, near modern-day Baghdad, Iraq, in 323 B.C.

His generals appointed Philip III to take his place, and the half brother claimed Alexander's royal objects as public symbols to solidify his power, historians suggest.

Alexander's son, Alexander IV, who was appointed joint king along with Philip III, was assassinated around 310 B.C. He is likely buried in Vergina's Tomb III, which contains the remains of a young teenager, Borza said.

Historically, the only known Macedonian royal teenage burial is that of Alexander IV, he explained.

Alexander's father, Phillip II, is buried in Tomb I, along with his wife and their infant, according to Borza.

"Tomb I is from the age of Philip II—unlike the big chamber tombs, which are later—and the human remains of the three burials accord well with the assassinations of these individuals."

Winthrop Lindsay Adams, a professor of history at the University of Utah who was not involved with the study, said Borza's work builds on what other specialists have thought about the various aspects of the Vergina tombs.

The work of Borza and his colleagues convincingly make the case that Tomb II is the final resting place of Alexander's half brother, Adams explained.

"Indeed for most scholars working in fourth-century Macedonia, the original attribution by Andronikos now seems doubtful," he said. "This case is convincing."

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΗISTORY OF MACEDONIA

Διάβασα σήμερα στο αρκετά ενημερωτικό blog Το Μακεδονικό Ζήτημα σήμερα μια αναδημοσίευση άρθρου απο την εφημερίδα Έθνος της κ. Αγγελικής Κωττή. Το άρθρο είχε θέμα την αναβίωση της αμφισβήτησης εκ μέρους συγκεκριμένης, μικρής μερίδας Ιστορικών και αρχαιολόγων, με κύριους εκφραστές σήμερα, τον γνωστό Αμερικάνο Ακαδημαϊκό Eugene Borza και της Ελληνίδας Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αρχαιολόγου κ. Όλγας Παλαγγιάς.
Ο κ. Borza και οι διφορούμενες απόψεις του περί της Ελληνικότητας των αρχαίων Μακεδόνων, μας έχει απασχολήσει σε αυτό το blog και παλαιότερα. Στην προκειμένη περίπτωση θα ασχοληθούμε με την τοποθέτηση πάνω στο θέμα της κ. Παλαγγιάς.
Στις 12/07/1998, είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα ‘Το Βήμα’, ένα άρθρο της κ. Χαράς Κιοσσέ, στο οποίο φιλοξενούσε τις απόψεις και ισχυρισμούς της κ. Παλαγγιάς. Αμέσως υπήρξαν ανταπαντήσεις στην ίδια εφημερίδα, με αντικρουόμενες απόψεις των Αρχαιολόγων και Ιστορικών ερευνητών. Ενδεικτικά αναφέρω το άρθρο του κ. Παναγιώτη Β. Φάκλαρη, αναπληρωτή καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ και μέλος της πανεπιστημιακής ανασκαφής της Βεργίνας, την τοποθέτηση του κ. Ν. Μάρτη, γνωστού τέως υπουργού και θερμού υποστηρικτή της Ελληνικότητας της Αρχ. Μακεδονίας, καθώς και της έγκριτου αρχαιολόγου, επίκουρου καθηγήτριας της Κλασικής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ και μέλος της Ανασκαφής στη Βεργίνα, κ. Χρυσούλας Σαατσόγλου-Παλιαδέλη. Παράλληλα μπορείτε να διαβάσετε και την επιστολή της κ. Σ. Δρούγου, (σ. στο τέλος του link) Διευθύντριας της Ανασκαφής της Βεργίνας και Καθηγήτριας Κλασικής Αρχαιολογίας ΑΠΘ.
Αναδημοσιεύω το απόσπασμα-απάντηση της κ. Χρυσούλας Σαατσόγλου-Παλιαδέλη στην κ. Παλαγγιά, επειδή κατα την γνώμη μου πάντα, είναι η πιο εμπεριστατωμένη τοποθέτηση απο όσες διάβασα.
Οσοι πήραμε μέρος στην ανασκαφή της Μεγάλης Τούμπας στη Βεργίνα, και συνεχίζουμε την έρευνα στον αρχαιολογικό της χώρο, βρισκόμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με ένα εξαιρετικά σημαντικό εύρημα, αλλά και με τις επιπτώσεις του, καθώς η τόλμη του Μανόλη Ανδρόνικου να το αντιμετωπίσει σφαιρικά ήταν φυσικό να προκαλέσει τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Οι διαφορετικές απόψεις δεν αναιρούν ούτε τη γνώση ούτε την επιστημοσύνη του και η φυσική απουσία του δεν ανέστειλε ούτε την ανασκαφική δραστηριότητα ούτε την επιστημονική δράση μας στη Βεργίνα. Το κοινό, όμως, που διάβασε τις απόψεις της κ. Παλαγγιά στο άρθρο της κυρίας Κιοσσέ («Το Βήμα της Κυριακής», 12.8.98) για την τοιχογραφία του μεγάλου τάφου της Βεργίνας, ίσως πραγματικά ένιωσε ότι του «κλέβουν ένα μέρος του ονείρου».
Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Η άποψη της κ. Παλαγγιά δεν είναι, κατ’ αρχήν, νέα. Πρώτη, το 1980, η αμερικανίδα αρχαιολόγος Phyllis Lehmann αμφισβήτησε την απόδοση του μνημείου στον Φίλιππο Β’, αντιπροτείνοντας την ταύτιση του νεκρού του θαλάμου με τον Φίλιππο Γ’ Αρριδαίο, και εγκαινιάζοντας έτσι έναν επιστημονικό διάλογο που συνεχίζεται ως σήμερα. Ο Μανόλης Ανδρόνικος είχε πολλές φορές την ευκαιρία να απαντήσει αμέσως στις περισσότερες από αυτές, εκθέτοντας ακόμη αναλυτικότερα τα επιχειρήματα που τον οδηγούσαν στην προτεινόμενη απόδοση.
Από τη θέση του μελετητή της τοιχογραφίας, μπορώ να καταθέσω με βεβαιότητα πως λιγοστές από τις παρατηρήσεις της συναδέλφου ανταποκρίνονται στα εικονογραφικά στοιχεία της παράστασης, επηρεάζοντας, ως ένα βαθμό, και τις ερμηνείες της. Ο νεαρός Αλέξανδρος, για παράδειγμα, στο μέσον της τοιχογραφίας, φορεί ελληνικότατο, πορφυρό ­ καθότι διάδοχος ­ χιτωνίσκο και όχι χιτώνα ανατολίτικο, επηρεασμένο από την περσική ενδυμασία, ενώ ο ώριμος, θριαμβευτικός, γενειοφόρος ιππέας, που ετοιμάζεται να σκοτώσει (χωρίς λεοντή) το λιοντάρι, δεν μπορεί να ταυτισθεί με τον Φίλιππο Γ’ τον Αρριδαίο, όπως πρότεινε η συνάδελφος, καθώς γνωρίζουμε πως ήταν μόλις δύο χρόνια μεγαλύτερος από τον Αλέξανδρο. Επιπλέον, ανήμπορος για έντονη δραστηριότητα, μπορούσε, ενδεχομένως, να ιππεύει, μάλλον όμως αδυνατούσε να κυνηγά.
Ο κυνηγός με το δίχτυ δεν έχει μουστάκι, είναι πράγματι μελαψός (όπως συνήθως αποδίδονται στα περισσότερα ζωγραφικά έργα της αρχαιότητας οι ανδρικές μορφές), αλλά δεν είναι Ινδός ή Πέρσης. Η ιδιόμορφη ενδυμασία του (ίσως η διφθέρα των αρχαίων πηγών, που φορούσαν οι άνθρωποι της υπαίθρου) μάλλον τον ταυτίζει με νεαρό, αμούστακο, ηλιοκαμένο, ορεσίβιο Μακεδόνα, επειδή δεν υπάρχουν ενδυματολογικά παράλληλα που να ερμηνεύουν την καταγωγή του, κυρίως όμως επειδή κανένα εικονογραφικό στοιχείο της παράστασης δεν παραπέμπει στην Ανατολή. Το κυνήγι της τοιχογραφίας διαδραματίζεται στον ευρωπαϊκό χώρο, προφανώς, κάπου στη Μακεδονία παραπέμποντας σε ένα γεγονός που προηγείται της εκστρατείας του Αλεξάνδρου και ενισχύοντας έτσι τη χρονολόγηση του τάφου πριν από τον θάνατό του. (Τεχνητοί παράδεισοι, μεταφυτευμένα πλατύφυλλα δένδρα, μελαψοί μυστακοφόροι και άλλα συναφή δεν συμβάλλουν στην κατανόηση της παράστασης.)
Δεν κατανοώ, κατ’ αρχήν, τις υποθέσεις που ερμηνεύουν ορισμένα πολιτισμικά στοιχεία των αρχαίων Μακεδόνων, ως αποτελέσματα της εκστρατείας του Αλεξάνδρου στην Ανατολή, όταν είναι γνωστή από τον Ηρόδοτο η σχέση τους με τους Πέρσες, ήδη από τα τέλη του 6ου π.Χ. αι. Τέτοιοι θεσμοί, όπως το βασιλικό κυνήγι, για παράδειγμα, θα μπορούσαν να εισαχθούν (αν τελικά εισήχθησαν) στη μακεδονική αυλή πολύ νωρίτερα από τον Αλέξανδρο. Λιοντάρια, άλλωστε, υπήρχαν στη Μακεδονία πριν από τα τέλη του 4ου π.Χ. αι., όπως μαρτυρεί ο Ξενοφώντας στον Κυνηγετικό του και ο Παυσανίας στην Περιήγησή του, περιγράφοντας τον γνωστό άθλο του Θεσσαλού Πουλυδάμαντα, που είχε σκοτώσει με τα χέρια του, ως νέος Ηρακλής, ένα λιοντάρι στον Ολυμπο, στα τέλη του 5ου π.Χ. αι. Το κυνήγι τους ήταν γνωστό στον βορειοελλαδικό χώρο τουλάχιστον από τα χρόνια του βασιλιά Αρχελάου (413-399 π.Χ.), που εξέδωσε νομίσματα με λιοντάρι στην πίσω πλευρά, το οποίο δαγκώνει σπασμένο δόρυ (σαφής μαρτυρία για κυνήγι λιονταριού στη Μακεδονία ήδη από τα τέλη του 5ου π.Χ. αι.). Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει πως ο ίδιος βασιλιάς δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια ενός προφανώς ανάλογου κυνηγιού.
Τον σημαντικό ρόλο του κυνηγιού για τη μακεδονική κοινωνία τον αντανακλά ανάγλυφα η περίπτωση του Κασσάνδρου, που, μη έχοντας ως τα τριάντα πέντε του κατορθώσει να σκοτώσει κάπρο χωρίς δίχτυ, ήταν ταπεινωτικά αναγκασμένος να μετέχει στα συμπόσια της μακεδονικής αυλής, καθισμένος και όχι ανακεκλιμένος, όπως οι άλλοι συμποσιαστές.
Η τοιχογραφία με το κυνήγι στην πρόσοψη του μεγάλου τάφου της Βεργίνας υπήρξε σαφώς πολιτική επιλογή εκείνου που φρόντισε με τόση επιμέλεια για την ταφή του νεκρού. Ο Κάσσανδρος δύσκολα θα διάλεγε ένα θέμα που ως τα 35 του μάλλον θα προσπαθούσε να ξεχάσει. Είναι εντελώς απίθανο, επομένως, να τον αναγνωρίσουμε σε κάποια από τις μορφές της τοιχογραφίας, όπως προτείνει η κ. Παλαγγιά, σε μια ετεροχρονισμένη και ανακριβή σχέση με το κυνήγι. Αντίθετα, ο νεαρός Αλέξανδρος είχε κάθε λόγο ­ στους ταραγμένους μήνες που ακολούθησαν τη δολοφονία του πατέρα του και τη δική του ανάρρηση στον θρόνο ­ να επιλέξει ένα τέτοιο θέμα, που τον εικόνιζε, μαζί με τον νεκρό βασιλιά, σε μια κατ’ εξοχήν σημαντική ­ για τη μακεδονική αυλή ­ δραστηριότητα.
Αν από την ερμηνεία της τοιχογραφίας προκύπτει ένα ακόμη επιχείρημα για την ταύτιση του νεκρού με τον Φίλιππο Β’, λυπούμαι να διαπιστώνω συνεχώς πως ­ ακόμη και ανεξάρτητα από την ερμηνεία της ­ όσοι από τους συναδέλφους αμφισβήτησαν την άποψη του Μανόλη Ανδρόνικου (ανάμεσά τους συγκαταλέγεται τώρα η κ. Παλαγγιά) δεν έλαβαν σοβαρά υπόψη τους το μέγιστο, κατά τη γνώμη μου, λογικό και αρχαιολογικό του επιχείρημα: η πρωτογενής ταφή που καταγράψαμε κατά τη διάρκεια της ανασκαφής δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να αποδοθεί στον Φίλιππο Γ’, που εξετάφη από τον Κάσσανδρο, αρκετούς μήνες αργότερα από τον θάνατό του, για να ξαναταφεί (δευτερογενώς) μαζί με τη γυναίκα του, Ευρυδίκη, στις Αιγές.
Φαίνεται πως ο επιστημονικός διάλογος συχνά συγκροτείται από μοναχικούς μονολόγους, που κινούνται παράλληλα, χωρίς πουθενά να συναντώνται. Μοναχικά κείμενα, για μοναχικά περιοδικά, που απευθύνονται σε μοναχικούς αναγνώστες.
Εντέλει, είμαστε όλοι εκτεθειμένοι στην κρίση της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας.
Το ευρύ κοινό μπορεί, εν τω μεταξύ, να διαφυλάσσει το όνειρό του.
Η κυρία Χρυσούλα Σαατσόγλου-Παλιαδέλη είναι επίκουρος καθηγήτρια της Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μέλος της Ανασκαφής στη Βεργίνα.